tag:blogger.com,1999:blog-72848346309718074772011-04-21T11:28:06.971-07:00chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.comBlogger181100tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-16990609148057366052007-05-26T22:06:00.001-07:002007-05-26T22:06:49.440-07:00การดำเนินคดีในส่วนอาญา<br /><br />ความหมายของคดีอาญา <br /> คดีอาญา หมายถึง คดีที่เกี่ยวกับความผิดและมีโทษซึ่งกำหนดไว้ในประมวญกฎหมาย<br />อาญาและ กฎหมายอื่นๆ เช่นพระราชบัญญัติต่างๆ ที่มีโทษทางอาญาเช่นความผิดตาม<br />พระราชบัญญัติอาวุธปืน พระราชบัญญัติจราจรทางบกเป็นต้นซึ่งโทษทางอาญานั้นมีอยู่ <br />5 ประการด้วยกันคือ ประหารชีวิต จำคุก กักขังปรับ และริบทรัพย์สินและประเภทของ<br />คดีอาญานั้นแบ่งเป็น 2 ประเภท คือคดีอาญาแผ่นดินหรือคดีอาญา ที่ยอมความไม่ได้เช่น<br />คดีฆ่าคนตายหรือคดีลักทรัพย์ และคดีอาญาอีกประเภทหนึ่ง คือคดีอาญาที่เกี่ยวกับ<br />ความผิดต่อส่วนตัว หรือคดีอาญาที่สามารถยอมความกันได้ เช่นคดียักยอกทรัพย์ เป็นต้น<br /> <br />บุคคลที่เกี่ยวข้องในคดีอาญา <br /><br />บุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องในคดีอาญาได้แก่ <br /> (1.) ผู้ต้องหา หมายถึง บุคคลผู้ถูกกล่าวหาว่าได้กระทำผิดอาญาแต่ยังมิได้ ถูกฟ้องร้อง<br />ต่อศาลและ จำเลย หมายถึงบุคคลที่ถูกฟ้องต่อศาลแล้ว โดยข้อหาว่าได้กระทำผิด <br /> (2.) ผู้เสียหาย หมายถึง บุคคลผู้ได้รับความเสียหายจากการกระทำผิด ฐานใดฐานหนึ่ง<br />รวมทั้งบุคคลผู้มีอำนาจจัดการแทน เช่น ผู้แทนโดยชอบธรรมของผู้เยาว์หรือ ผู้แทนของ<br />นิติบุคคล <br /> (3.) พนักงานอัยการ หมายถึง เจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่ฟ้องจำเลยต่อศาล <br /> (4.) พนักงานสอบสวน หมายถึงเจ้าพนักงานที่กฎหมายให้มีอำนาจและหน้าที่ในการ<br />สอบสวน เช่น เจ้าพนักงานตำรวจซึ่งมียศตั้งแต่ชั้นนายร้อย ตำรวจตรีหรือเทียบเท่า<br />นายร้อยตำรวจตรีขึ้นไป <br /> <br /> ความหมายของผู้ต้องหาและจำเลย <br /> <br /> ผู้ต้องหา คือ ผู้ถูกกล่าวหาว่าได้กระทำความผิดแต่ยังมิได้ถูกฟ้องต่อศาล <br /> จำเลย หมายถึง บุคคลซึ่งถูกฟ้องต่อศาลแล้วโดยข้อหาว่าได้กระทำควา ผิด และในการ<br />จับกุมเด็กหรือเยาวชนซึ่งต้องหาว่ากระทำความผิดพนักงาน สอบสวนต้องถามปากคำเด็ก<br />หรือเยาวชนให้เสร็จภายในเวลา24 ชั่วโมง นับแต่เวลาที่เด็กหรือเยาวชนนั้นไปถึงสถานที่<br />ทำการของพนักงานสอบสวน เมื่อถามปากคำแล้ว พนักงานสอบสวนต้องส่งเด็ก หรือ<br />เยาวชน นั้นไป ควบคุมที่สถานพินิจฯ และพนักงานอัยการจะต้องยื่นฟ้องต่อศาลภายใน<br />30 วัน นับแต่วันที่เด็กหรือเยาวชนถูกจับกุม ยกเว้นกรณี มีการขอผัดฟ้อง<br /><br /> <br />การผัดฟ้อง <br /> <br /> เมื่อมีการจับกุมเด็กหรือเยาวชน ซึ่งต้องหาว่ากระทำผิดครบ 30 วันแล้ว หากเกิด<br />ความจำเป็นไม่สามารถฟ้องเด็กหรือเยาวชนต่อศาลได้ เช่น การสอบสวนยังไม่เสร็จ<br />หรือมีการสั่งให้สอบสวนเพิ่มเติม พนักงาน สอบสวนหรือพนักงานอัยการแล้วแต่กรณี<br />ยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อขอผัดฟ้องต่อไปได้ สำหรับเวลาในการผัดฟ้องนั้น คดีที่มีอัตรา<br />โทษอย่างสูงตามที่กฎหมายกำหนด ไว้ให้จำคุกเกิน 6 เดือน แต่ไม่เกิน 5 ปี สามารถ<br />ผัดฟ้องได้ 2 ครั้งครั้งละไม่เกิน 15 วันและคดีที่อัตราโทษอย่างสูงที่ อย่างสูงที่<br />กฎหมายกำหนด ไว้ให้จำคุกเกิน 5 ปี ขอผัดฟ้องได้รวม 4 ครั้ง ครั้งละ ไม่เกิน 15 วัน<br />และเด็กหรือเยาวชน ผู้ต้องหามีสิทธิตั้งที่ปรึกษากฎหมาย เพื่อแถลงข้อคัดค้าน หรือซัก <br />ถาม พยาน ในการพิจารณาคำร้องขอ ผัดฟ้องได้ <br /> <br />การต่อสู้คดีของจำเลย <br /><br /> เมื่อศาลประทับรับฟ้องแล้วหากจำเลยประสงค์จะต่อสู้คดีควรปฏิบัติดังนี้ คือ ยื่นคำร้อง<br />ขอประกันตัวต่อศาล ยื่นคำให้การต่อศาล และหาที่ปรึกษากฎหมายเพื่อต่อสู้คดี สำหรับ<br />บุคคล ที่สามารถเป็นที่ปรึกษากฎหมายได้นั้น คือผู้ที่เป็นทนายความ ตามกฎหมายว่าด้วย<br />ทนายความ หรือได้รับปริญญาทางกฎหมาย ไม่ต่ำกว่าชั้นปริญญาตรีหรือเทียบเท่า<br />และได้จดทะเบียนที่ปรึกษากฎหมายต่อศาลเยาวชนและครอบครัว แล้ว<br /><br /> <br />ที่ปรึกษากฎหมาย <br /> <br /> ในศาลเยาวชนและครอบครัว จำเลยในคดีอาญาจะมีทนายความแก้คดีแทนไม่ได้ แต่<br />จำเลยจะมีที่ปรึกษากฎหมายซึ่งปฏิบัติหน้าที่เช่นเดียวกับทนายความได้ และหากจำเลย<br />ไม่มีที่ปรึกษากฎหมายศาลจะแต่งตั้งที่ปรึกษาให้ เว้นแต่จำเลยไม่ต้องการ และศาลเห็นว่า<br />ไม่จำเป็นแก่คดี กรณีที่ศาลแต่งตั้งที่ปรึกษากฎหมายให้จำเลย ๆ ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียม<br />และไม่ต้องเสียค่าตอบแทนหรือค่าป่วยการใดๆ ให้แก่ที่ปรึกษากฎหมายทั้งสิ้น เว้นแต่<br />จำเลย ประสงค์จะหาที่ปรึกษากฎหมายเอง จำเลยต้องเสียค่าใช้จ่ายของตนเอง<br /><br /> <br />การให้การต่อศาล <br /><br /> เมื่อศาลประทับฟ้องแล้ว ก่อนที่ศาลพิจารณาคดีต่อไปศาลจะอ่านและอธิบายฟ้อง<br />ให้จำเลยฟัง และถามว่าได้กระทำผิดจริงหรือไม่ จำเลยจะให้การหรือไม่ให้การก็ได้<br />หากจำเลยไม่ให้การถือว่าจำเลยปฏิเสธ จำเลยที่ประสงค์จะให้การ ควรปฏิบัติดังนี้คือ<br />ถ้าจำเลยกระทำผิดจริงควรให้การรับสารภาพต่อศาล เพราะการรับสารภาพเป็นเหต ุ<br />บรรเทาโทษอย่างหนึ่ง ซึ่งโดยปกติศาลจะปรานีลดโทษให้ อันเป็นผลดีแก่จำเลย ที่จะ<br />ได้รับโทษในสถานเบาและถ้าจำเลยมิได้กระทำผิดหรือประสงค์จะต่อสู้คดี ควรให้การ<br />ปฏิเสธความผิด ส่วนการให้การในรายละเอียดอย่างใดจึงจะเป็นผลดีแก่จำเลยควร<br />ปรึกษาที่ปรึกษากฎหมาย ซึ่งมีคดีบางประเภทกฎหมายยกเว้นโทษให้ บางกรณี<br />กฎหมายถือว่าไม่เป็นความผิด บางกรณีกฎหมายถือว่าเป็นความผิดแต่ไม่ต้องรับโทษ<br />หรือในบางกรณีกฎหมายให้อำนาจศาลที่จะลงโทษน้อยกว่าโทษที่บัญญัติไว้ ใน<br />กฎหมาย ดังนั้นจำเลยจะให้การอย่างไรเพื่อให้ได้รับประโยชน์ ตามเงื่อนของกฎหมาย<br />ควรจะปรึกษาที่ปรึกษากฎหมาย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-1699060914805736605?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-41319453065828748242007-05-26T21:53:00.001-07:002007-05-26T21:53:06.172-07:00อายัดเงินเดือนอันตรายเตรียมตัวไว้<br /><br />ลูกหนี้ส่วนใหญ่จะทำงานมีเงินเดือนกันแทบทุกคน .. (นอกจากลูกหนี้ที่เป็นเจ้าของธุรกิจ-กิจการ)<br />.. ลูกหนี้ส่วนใหญ่มักจะกลัวเจ้าหนี้มาอายัดเงินเดือนจนตัวเองไม่มีเงินเดือนเหลือใช้ความกลัวที่จะถูก <br /> เจ้าหนี้อายัดเงินเดือนจึงเป็นจุดอ่อนของลูกหนี้ .. เจ้าหนี้ทนายของเจ้าหนี้ หรือพนักงานทวงหนี้รู้จุด<br /> อ่อนนี้จึงพยายามข่มขู่ลูกหนี้ " ถ้าไม่ใช้หนี้ก็จะฟ้องอายัดเงินเดือนให้หมดเลย " หรือ บางครั้งทนาย<br /> เจ้าหนี้ก็จะส่งหนังสือบอกกล่าวทวงหนี้มา " ถ้าไม่ใช้หนี้ตามที่กำหนด ฟ้องคดี ..ยึดทรัพย์สิน. อายัด<br /> เงินเดือน ".. ลูกหนี้บางคนพอเจ้าหนี้หรือทนายเจ้าหนี้บอกมาแบบนี้ ก็จะกลัวจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ<br /> (ขี้หด ตดหาย ) .. บางคนถึงกับคิดจะลาออกจากงานเพื่อหา งานทำใหม่ ( เรารู้สึกเห็นใจลูกหนี้ทุกคน<br /> แต่ขอบอกเอาไว้เลยว่า อย่าคิดลาออกและหางานใหม่เลยเสียเวลาเปล่าๆ ) <br /> อันที่จริงแล้วถ้าลูกหนี้รู้กฎหมายเกี่ยกับเรื่องอายัดเงินเดือนแล้ว รับรองได้ว่า ไม่ต้องเปลี่ยนงานไม่<br /> ต้องกลัวคำขู่เจ้าหนี้ว่าจะอายัดเงินเดือนไม่ว่าลูกหนี้จะมีเจ้าหนี้ร้อยรายพันรายก็ตาม( โดยเฉพาะ<br /> ลูกหนี้ บัตรเครดิต )<br />มารู้กันว่าจะมีช่องทางของกฎหมายอย่างไร<br />ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๘๖ บัญญัติไว้ว่า<br />แก้ไขเพิ่มเติมใหม่ ๑๑ กรกฎาคม ๒๕๔๘<br />.... ลูกหนี้ที่ทำงานมีเงินเดือนจะมีอยู่ ๒ ประเภทตามกฎหมาย คือ<br /> ๑ . ข้าราชการ <br /> ๒ . พนักงานรัฐวิสาหกิจ และพนักงานบริษัททั่วๆไป<br />.... ทั้ง ๒ ประเภทนี้ กฎหมายให้ทำการอายัดเงินเดือนได้ต่างกัน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ<br /> แพ่งมาตรา ๒๘๖ บัญญัติไว้<br /> ๑ . ข้าราชการ .. เจ้าหนี้ไม่สามารถอายัดเงินเดือนได้ .. ได้แต่ทรัพย์สินที่มีราคารวมกันไม่เกิน ๕๐,๐๐๐<br /> บาทไม่ได้เลย เกินกว่านี้ยึดได้ และอายัดเงินในบัญชีธนาคารเท่านั้น( ดูคำพิพากษาฎีกาที่นี่ )<br /> ๒ . พนักงานรัฐวิสาหกิจ และพนักงานบริษัททั่วๆไป<br />... ๒ . ๑ เจ้าหนี้อายัดเงินผู้มีเงินเดือนไม่เกิน ๑๐,๐๐๐ บาทไม่ได้เลย .. แต่ถ้ามีเงิน เดือนเกิน ๑๐,๐๐๐<br /> บาทเจ้าหนี้อายัดได้( แต่ไม่ได้ทั้งหมด ) เกินกว่า ๑๐,๐๐๐ บาทอายัดได้<br />... ๒ . ๒ เจ้าหนี้ยึดทรัพย์สินของลูกหนี้ที่มีราคารวมกันไม่เกิน ๕๐,๐๐๐ บาท ไม่ได้เลย เกินว่านี้ยึดได้ <br /> และอายัดเงินในบัญชีธนาคารได้ ( ดูคำพิพากษาฎีกาที่นี่ )<br />.... ทำไมกฎหมายจึงกำหนดไว้แต่ต่างกันทั้งๆ ก็เป็นลูกหนี้เหมือนกัน .. อันที่จริงเจ้าหนี้มักจะไม่รู้ <br /> วิธียึดเงินเดือนของลูกหนี้ที่รับราชการ ถ้าเจ้าหนี้รู้วิธีที่จะยึดเงินเดือนข้าราชการรับรองได้ว่า ไม่ว่า<br /> ลูกหนี้คนนั้นจะเป็นอธิบดีกรมใด หรือปลัดกระทรวงใด จะไม่เหลือเงิน เลยสักบาทเดียว หนักกว่าลูก<br /> หนี้ทั่วๆ ไปอีก แถมอาจจะโดนข้อหาโกงเจ้าหนี้ด้วย ... ดังนั้น ข้าราชการที่ทนงตัวว่าไม่มีเจ้าหนี้<br /> คนไหน จะมาอายัดเงินเดือนได้ ก็ขอให้ระวังตัวให้ดีๆ นะ .. (ถึงกับออกจากราชการเชียวนะถ้ารู้ว่า <br /> มีเคยคำพิพากษาฎีกาเกี่ยวกับ เรื่องนี้มาแล้ว) .. ที่เตือนข้าราชการไว้แบบนี้ก็เพราะบางคนไม่รู้กฎหมาย<br /> อย่างแท้จริงเพียงแต่รู้ตัวบทกฎหมาย หรือสอบถามจากเพื่อนๆ เท่านั้น .. ถ้าอยากจะรู้เจ้าหนี้จะมีวิธีใด<br /> ที่จะยึดเงินเดือนข้าราชการได้ .. ท่านต้องไปดูในข้อมูลสมาชิก VIP รับรองได้ ท่านอาจน้ำตาตกถ้าเจอ<br /> ทนายเจ้าหนี้ที่รู้วิธียึดเงินเดือนข้าราชการตามกฎหมาย ( เอาไว้เป็นสมาชิก VIP ถึงจะมีโอกาสดูตัวบท<br /> กฎหมาย และคำพิพากษา ฎีกาที่เกี่ยวข้อง )<br />..... ลูกหนี้ที่เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ หรือพนักงานบริษัท .. ลูกหนี้ประเภทนี้เจ้าหนี้ชอบมากที่จะปล่อย<br /> เงินให้กู้ หรือให้สินเชื่อเครดิต ( บัตรเครดิตต่างๆ ) เพราะกฏหมายบัญญัติไว้ให้อายัดเงินเดือนได้<br />.. เรื่องนี้เจ้าหนี้ทุดคน ทนายเจ้าหนี้ก็รู้ดี ( เราจึงเห็นใจลูกหนี้ ประเภทนื้มาก ) ... เพราะลูกหนี้ประเภท<br /> นี้มักจะมี เจ้าหนี้มากมาย และเจ้าหนี้ก็มักจะชอบขู่ลูกหนี้ประเภทที่ ๒ นี้เสมอๆ. เมื่อเจ้าหนี้ทุกรายมา<br /> ทำการ อายัดเงินเดือนก็ยอมให้เขาอายัดเงินเดือนทั้งหมด ซึ่งถ้าลูกหนี้รู้กฎหมายและรู้วิธีการที่จะไม่<br /> ให้เจ้าหนี้อายัดเงินเดือนทั้งหมดได้ ก็จะทำให้เจ้าหนี้นั่งน้ำตาตกบ้าง .. แล้วทำอย่างไรละที่จะรู้วิธีไม่<br /> ให้เจ้าหนี้ทุกรายอายัดเงินเดือนทั้งหมดได้ .. ขอให้อ่าน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง<br /> มาตรา ๒๘๖ บัญญัติไว้ ให้ดีๆ อ่านสัก ๑๐ รอบ แล้วจะรู้วิธี .. รับรองได้ว่าลูกหนี้ประเภท ที่ ๒ นี้ <br /> จะมีเงินเดือนเลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้เหมือนเดิม .. และเจ้าหนี้ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้อีก<br /> นอกจากตามยึดทรัพย์สินส่วนตัว ในเรื่องการยึดทรัพย์สินส่วนตัวขอให้ลูกหนี้ไปดูในเรื่อง " เจ้าหนี้<br /> ไม่สามารถยึดทรัพย์ได้ " ที่นี้ละลูกหนี้ก็ล้มบนกองฟูกกินก็อิ่ม .. นอนก็หลับสบายไม่ต้องลาออกจาก<br /> งานหนีหนี้ไปหางานใหม่<br />มาดูวิธีที่จะไม่ให้เจ้าหนี้อายึดเงินเดือนทั้งหมดไปใช้หนี้ตามคำพิพากษา<br />.... เมื่อเจ้าหนี้ชนะคดีแล้วก็จะทำเรื่องขอให้ศาลตั้งเจ้าพนักงานบังคับคดี เพื่อมาทำการอายึดเงินเดือน<br /> ลูกหนี้ .. โดยที่เจ้าหนี้จะต้องแจ้งด้วยว่า ลูกหนี้มีเงินเดือนเท่าไร ทำงานอยู่ที่ไหน .. จากนั้นเจ้าพนัก<br /> งานบังคับ คดีก็จะส่งหนังสือไปทำการอายัดเงินเดือนกับบริษัทที่ลูกหนี้ทำงาน โดยกำหนดจำนวน<br /> เงินที่จะต้องหัก และนำส่งให้เจ้าพนักงานบังคับคดี .. โดยส่วนใหญ่แล้วก้จะให้หักเงินของลูกหนี้<br /> ส่งมาให้ประมาณ ๔,๒๓๐ บาท .. แต่บางครั้ง เจ้าพนักงานอาจจะใช้อัตราเงินเดือนข้าราชการพล<br /> เรือน คือ ๗,๔๘๐ ซึ่งก็ทำได้ตามกฎหมาย เพราะถือว่าอยู่ในอำนาจที่จะทำได้ ( แต่ถ้าเจ้าพนักงาน <br /> บังคับคดีที่มีความเป็นธรรมจริงๆ จะหักให้แค่ ๔,๒๓๐ บาท ) <br />... ถ้าเจ้าพนักงานบังคับคดีให้หักเงิน ๗,๔๘๐ บาท หรือน้อยกว่านั้น ลูกหนี้ก็สามารถร้องขอให้ลด<br /> ลงมาได้อีก โดยยื่นคำร้องขอต่อเจ้าพนักงานบังคับคดี โดยให้เหตุผลตามความจำเป็น " ฐานะในทาง<br /> ครอบครัว ของลูกหนี้ตามคำพิพากษาและจำนวนบุพการี และผู้สืบสันดานซึ่งอยู่ในความอุปการะ "<br /> . ถ้าเจ้าพนักงานบังคับคดีไม่ยอมตามที่ลูกหนี้ร้องขอ ( แถมพูดขู่มาด้วย ) .. ลูกหนี้ก็ไม่ต้องกลัวหรือ<br /> กังวนใจแต่อย่างใด เพราะกฎหมายยังบอกอีกว่า มาตรา ๒๘๖ วรรคสาม " ในกรณีที่เจ้าพนักงาน<br /> บังคับคดีมีอำนาจ ออกคำสั่งอายัดตามมาตรา 311 วรรคสอง ให้เจ้าพนักงานบังคับคดีมีอำนาจ<br /> กำหนดจำนวนเงิน ตาม (1) (3) และ (4) และให้นำ ความ ในวรรคสองมาใช้บังคับแก่การกำหนด<br /> จำนวนเงินตาม (1) และ (3) โดยอนุโลม ... แต่ถ้าเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา ลูกหนี้ตามคำพิพากษา <br /> หรือบุคคลภายนอกผู้มีส่วนได้เสียในการบังคับคดีไม่เห็นด้วย กับจำนวนเงินที่เจ้าพนักงานบังคับ<br /> คดีกำหนด บุคคลดังกล่าว อาจยื่นคำร้องต่อศาลภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้ทราบถึงการกำหนด<br /> จำนวนเงิน เช่นว่านั้น เพื่อขอให้ศาลกำหนดจำนวนเงินใหม่ได้ "( นี้ละครับที่ผมบอกว่า " กฎหมาย<br /> ยังให้ความเป็นธรรม ถ้าเรารู้เราก็ได้เปรียบเจ้าหนี้ ส่วนเจ้าหนี้จะนั่งน้ำตาตกได้อย่างไรอ่านจบแล้ว<br /> จะรู้ครับ )<br />.... เมื่อรู้ว่ามาตรากฎหมายบัญญัติไว้ให้เจ้าหนี้สามารถอายัดเงินเดือนของลูกหนี้ได้ แต่ไม่ใช้ว่าเจ้าหนี้<br /> จะอายัด เงินเดือนได้ทั้งหมดเพราะกฎหมายบัญญัติในวรรคสอง " ในการกำหนดจำนวนเงินตาม (1)<br /> และ (3) ให้ศาลกำหนดให้ไม่น้อยกว่าอัตราเงินเดือน ขั้นต่ำสุดของข้าราชการพลเรือนในขณะนั้นทั้ง<br /> นี้โดยคำนึง ถึงฐานะในทางครอบครัวของลูกหนี้ตามคำพิพากษาและจำนวนบุพการี และผู้สืบสันดาน<br /> ซึ่งอยู่ในความอุปการะของ ลูกหนี้ตามคำพิพากษาด้วย " .. หมายความว่า เจ้าหนี้สามารถอายัดเงิน<br /> เดือนได้ แต่ให้ศาล กำหนดไม่น้อยกว่าอักตราเงินเดือนขั้นต่ำสุดของข้าราชการพลเรือน และฐานะทาง<br /> ครอบครัวด้วย ... เงินเดือนขั้นต่ำของข้าราชการ ณ ปัจจุบัน คือ ( ดูบัญชีเงินเดือนข้าราชการขั้นต่ำที่<br /> ๔,๒๓๐ บาท) และฐานะทางครอบครัวที่ต้องใช้จ่ายเลี้ยงดู ๑๐,๐๐๐ บาท ศาลก็ต้องเอามาพิจารณา<br />... ตัวอย่าง<br /> เป็นหนี้ตามคำพิพากษา ๕๐,๐๐๐ พร้อมดอกหลังคำพิพากษาอีกร้อยละ ๑๐ ต่อปี มีเงินเดือน<br /> ๑๒,๐๐๐ บาท ต้องมีภาระทางครอบครัว ลูก ส่งให้พ่อแม่ ค่าใช้จ่ายภายในบ้านเดือนละ ๑๐,๐๐๐<br /> บาท เมื่อถูกอายัดเงินเดือนก็จะต้องถูกหักเงินใช้หนี้ตาม คำพิพากษาเดือนละ ๔,๒๓๐ บาท แต่<br /> เนื่องจาก ลูกหนี้มีภาระทางครอบครัวต้องใช้จ่ายเดือนละ ๑๐,๐๐๐ บาท มีเงินให้หักเพียง ๒,๐๐๐<br /> บาท..... ซึ่งศาลอาจจะพิจารณาให้หักเพียง ๒,๐๐๐ บาทก็ได้ ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้ว่า " ทั้งนี้<br /> คำนึงถึงฐานะในทาง ครอบครัวของลูกหนี้ตามคำพิพากษาและจำนวนบุพการี โดยและผู้สืบสันดาน <br /> ซึ่งอยู่ในความอุปการะของ ลูกหนี้ตามคำพิพากษาด้วย " ซึ่งศาลจะเป็นผู้ใชดุลพินิจพิจารณาเองตาม<br /> ข้อเท็จจริง.. แต่ข้อสำคัญลูกหนี้ต้องยื่นคำร้องขอต่อศาลด้วยว่า ตัวลูกหนี้เองมีเหตุจำเป็นทางครอบ <br /> ครัวอย่างไรตามที่กฎหมายกำหนดด้วย<br />.... จากตัวอย่างทำให้เห็นว่ากฎหมายยังให้ความยุติธรรม และศาลยังมีความปราณีกับลูกหนี้เสมอ <br />เจ้าหนี้รายอื่นๆ จะอายัดเงินเดือนของลูกหนี้ซ้ำอีกไม่ได้<br /> ผมบอกแล้วว่า " กฎหมายยังให้ความยุติธรรมกับลูกหนี้เสมอ " แม้ลูกหนี้จะมีเจ้าหนี้ร้อยราย<br />.. เมื่อเจ้าหนี้รายใดอายัดเงินเดือนไว้ก่อนแล้ว เจ้าหนี้รายหลังๆ จะมาอายัดเงินเดือนซ้ำอีกไม่ได้เด็ด<br /> ขาด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๙๐ ซึ่งเจ้าหนี้ หรือทนายของเจ้าหนี้ <br /> จะทำการอายัดเงินเดือนของลูกหนี้ซ้ำอีกไม่ได้ .. เจ้าหนี้ได้แต่ขอเฉลี่ยเอาจากเจ้าหนี้รายแรก โดย<br /> ยื่นคำร้องขอเข้ามาภายใน ๑๔ วัน หรือจะอายัดได้ต่อเมื่อเจ้าหนี้รายแรกถอนการอายัด เงินเดือน<br /> ของลูกหนี้ไปแล้วเท่านั้น <br />เมื่อเจ้าหนี้อายัดเงินเดือนลูกหนี้ไม่ได้แล้ว เจ้าหนี้จะทำอย่างไร <br />.... เมื่อเจ้าหนี้อายัดเงินเดือนลูกหนี้ไม่ได้ เจ้าหนี้ก็จะหันไปใช้วิธียึดทรัพย์อื่น ของลูกหนี้ต่อไป <br /> ( ขอให้ไปดูเรื่องเจ้าหนี้ยึดทรัพย์ลูกหนี้ไม่ได้นะครับ )<br />ทำอย่างไรจะไม่ใช้หนี้เจ้าหนี้รายอื่นๆ<br />.... เมื่อลูกหนี้ไม่มีทรัพย์สินอื่นๆ แล้วนอกจากเงินเดือน .. เจ้าหนี้รายอื่นๆ ก็ต้องรอคิวอายัดเงินเดือน<br /> ต่อจากเจ้าหนี้รายที่อายัดก่อนหน้าตามกฎหมาย ... และอายุความเรื่องการบังคับคดียึดหรืออายัด<br /> ทรัพย์สินของ ลูกหนี้ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์บัญญัติไว้ว่า เจ้าหนี้มีสิทธิบังคับยึด<br /> ทรัพย์สินของลูกหนี้ภายในเวลา ๑๐ ปี นับแต่วันสิ้นคำบังคับ หรือวันที่ลูกหนี้ไม่ใช้หนี้ตาม<br /> คำพิพากษา <br />.... ดังนั้นถ้า ลูกหนี้มีเจ้าหนี้ ๒๐ ราย ๆ ละ ๕๐,๐๐๐ บาท รวมหนี้ทั้งหมด ๑,๐๐๐,๐๐๐ บาท <br /> ต้องแบ่งชำระเป็นให้เจ้าหนี้เป็นรายๆ ดังนี้ ... ตัวอย่าง <br />.. ตามตัวอย่างแรก เจ้าหนี้รายแรกอายัดเงินเดือนและศาลให้หักเงินเดือนชำระหนี้เดือนละ ๒,๐๐๐<br /> บาท ต้องหักทั้งหมด ๒๕ เดือน จึงระครบ ๕๐,๐๐๐ บาท<br /> . เจ้าหนี้รายที่ ๒ ก็มาอายัด เงินเดือนต่อและศาลก็ให้ใช้หัก ใช้หนี้อีกเดือนละ ๒,๐๐๐ บาท ต้อง<br /> หักทั้งหมด อีก ๒๕ เดือน จึงจะครบหนี้ ... เมื่อรวมกับเจ้าหนี้รายแรกเป็น ๕๐ เดือน<br />.... เจ้าหนี้รายที่ ๓ ก็มาอายัดเงินเดือนอีก และก็หักแบบเดียวกับเจ้าหนี้รายที่ ๒ ก็ต้องใช้เวลาอีก ๒๕<br /> เดือน จึงจะครบหนี้ .. เมื่อรวมกับ เจ้าหนี้รายที่ ๒ เป็น ๗๕ เดือน<br />.... เจ้าหนี้รายที่ ๔ ก็เช่นเดียวกันกับเจ้ารายที่ ๓ ต้อหักอีก ๒๕ เดือน ... เมื่อรวมกับเจ้าหนี้รายที่ ๓ <br /> เป็น ๑๐๐ เดือน<br />..... เจ้ารายที่ ๕ ก็เช่นเดียวกับเจ้าหนี้รายที่ ๔ .. แต่ เจ้าหนี้รายที่ ๕ สามารถหักได้แค่ ๒๐ เดือนเท่า<br /> นั้น เหลืออีก ๕ เดือนเจ้าหนี้ไม่สามรถ ที่จะหักเงินเดือนของลูกหนี้อีกต่อไปได้ เพราะ กฎหมายกำหนด <br /> เอาไว้แล้วว่าจะบังคับลูกหนี้ตามคำพิพากษาได้แค่ ๑๐ ปีเท่านั้น.เมื่อรวมกับเจ้าหนี้รายที่ ๔ เป็น ๑๒๕<br /> เดือน เกิน มา ๕ เดือน จึงหักในส่วนที่เกินไม่ได้ ( แต่ทั้งนี้ต้องขึ้นอยู่กับวันที่ศาลพิพากษา และส่งคำ<br /> บังคับเป็นหลักด้วย ) <br />..... เมื่อเจ้าหนี้รายที่ ๕ ไม่สามารถหักเงินเดือนได้ครบเพราะอายุความของกฎหมายมาตรา ๑๙๓/๓๒ <br /> แล้ว เจ้าหนี้รายอื่นๆ ก็ไม่สามารถที่จะอายัดเงินเดือนได้อีกต่อไปเพราะหมดอายุความ ๑๐ ปีแล้ว <br />..... ดังนั้นเท่ากับลูกหนี้ใช้หนี้ให้เจ้าไปทั้งหมด ๔ รายกว่าๆ เป็นเงินรามทั้งสิน ๒๔๐,๐๐๐ บาท <br /> ส่วนที่เหลือหนี้อีก ๗๖๐,๐๐๐ บาท ลูกหนี้ไม่ต้องใช้ให้เจ้าหนี้อีกต่อไปแล้ว โดยผลของกฎหมาย<br />.... ตามตัวอย่างนี้ ... ลูกหนี้ก็ไม่ต้องใช้หนี้เจ้าหนี้ที่ฟ้องคดีอีกต่อไปแล้ว .. โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกหนี้ <br /> ที่เป็นหนี้บัตรเครดิต ต้องดีใจ กินอิ่มนอนหลับ ไม่ต้องพะวงว่าจะถูกฟ้องถูกยึดเงินจนหมดตัว ถึงขั้น <br /> ต้องเตรียมตัวหนี้หรือลาออกจากงานอีกต่อไปแล้ว ... เงินเดือนก็มีเหลือใช้ แต่มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง<br /> คือ ลูกหนี้ต้องติดแบลคลิส ( ถูกขึ้นบัญชีดำ ) .. แต่ลูกหนี้คงไม่สนใจเรื่องบัญชีดำแน่นอน .. ได้เงิน<br /> มาใช้ฟรีๆ ตั้งหลายแสน ... ลูกหนี้บางคนได้มาเป็นล้านก็มี ... และอย่างนี้ไม่เรียกว่า " เอากฎหมาย<br /> ตบหน้าเจ้าหนี้ แล้วจะเรียกว่าอะไรครับ " .. นี้เป็นเพียงการล้มบนกองฟูกตามกฎหมายอีกวิธีหนึ่ง<br /> เท่านั้น .. ยังมีวิธีล้มบนกองฟูกอีกมากมาย โดยเฉพาะลูกหนี้ที่ทำธุรกิจใหญ่โต กู้เงินธนาคารหลาย<br /> สิบหลายร้อยล้าน .. ก็ยังไม่ต้องใช้หนี้ได้เช่นกัน ( แต่ไม่ใช่วิธีนี้เท่านั้นนะครับ ) <br />.... ผมกล้าพูดได้เต็มปากว่า " ไม่มีนักกฎหมายท่านไหน ที่จะบอกเล่าวิธีการแบบนี้ให้กับลูกหนี้ หรือ<br /> ท่านสมาชิกทางเว็บอีกแล้ว ถึงจะมี ก็คงน้อยมาก หรืออาจจะลอกเรียนแบบเว็บของผมได้ก็เป็นไป<br /> ได้เรื่องนี้ไม่ว่ากัน ขอให้ลูกหนี้ได้รับประโยชน์สูงสุดผมก็ดีใจแล้ว..จะได้ ลูกหนี้ทุกคน ไม่ให้ถูก <br /> เจ้าหนี้เอารัดเอาเปรียบทางกฎหมายอีกต่อไป สังคมจะได้เจริญขึ้น " <br />.... แต่ถ้า ลอกเอาไปแล้วและไปเรียกเก็บเงินหรือผลประโยชน์ใดๆ อีก ผมคงต้องฟ้องเรียกค่าเสีย<br /> หายตามพระราชบัญญัติสิขสิทธิสัก ๑๐ ล้านคงจะดี<br />ลูกหนี้รู้แล้วก็อย่าเที่ยวเอาไปใช้ในทางที่ผิดๆ ละครับ <br />....ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแนวทางหลักของลูกหนี้ที่จะไม่ต้องใช้หนี้เท่านั้น ในรายละเอียดเกี่ยวกับการ<br /> ทำคำร้องต่างๆ หรือการตกลงใดๆ ในศาล ควรปรึกษาทนายหรือนักกฎหมายจะดีกว่า เพราะยัง <br /> มีรายละเอียดและวิธีที่เกี่ยวข้องอีกพอสมควร ... ที่บอกเล่ามาแต่แรกนี้ก็เพื่อ ให้ลูกหนี้รู้ช่องทาง<br /> ของกฎหมาย จะได้มีอาวุธทางกฎหมายไว้ป้องกันตัว " รู้เขา รู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง "<br />... ขอให้ทุกท่านโชคดีครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-4131945306582874824?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-33788006282557514712007-05-26T21:46:00.001-07:002007-05-26T21:46:08.681-07:00ประนีประนอมยอมความหลังจากศาลมีคำพิพากษาแล้ว<br />...........เมื่อศาลพิพากษาแล้ว ... จะเข้าสู่ชั้นบังคับคดี คู่กรณีที่แพ้คดีก็อาจประนีประนอมยอมความกันได้อีก <br />โดยอาศัยหลักกฎหมายแพ่งเรื่องประนีประนอมยอมความ และการแปลงหนี้ <br />.... ... ถ้าตกลงกันได้ฝ่ายที่ชนะคดี อาจของดการบังคับคดีไว้ก่อนได้ ตามปวิพ. ๒๙๒ ( ๓ ) หรือสล ะสิทธิการ<br />บังคับคดี ตามปวิพ ๒๙๕ ( ๒ ) <br />........ ถ้าตกลงกันไม่ได้ก็ต้องบังคับคดีกันต่อไป<br />.... ... ในชั้นนี้ฝ่ายแพ้คดีจะเสียเปรียบมาก .. เพราะเจ้าหนี้หรือทนายของเจ้าจะทำตัวยิ่งใหญ่มาก ( มีคำ <br />พิพากษาอยู่ในมือ ) <br /><br />.........แต่ถ้าฝ่ายแพ้คดีหลบเจ้าหนี้เก่ง ...เจ้าหนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ .... ข้อนี้ควรระวังของฝ่ายแพ้คดีคือ ถ้าหลบ<br />เจ้าหนี้ไม่ดี อาจติดคุก ฐานโกงเจ้าหนี้ได้ ป อ. ๓๔๙ - ๓๕๑....แต่ถ้าฝ่ายแพ้คดีหลบแบบถูกกฎหมาย ก็รอดตัวไป <br />เรียกว่า " ล้มบนกองฟูก " ..... เจ้าหนี้ยึดทรัพย์สินอะไรไม่ได้เลย ...ถึงแม้จะมีคำพิพากษาก็ตาม . ลูกหนี้ <br />สามารถที่จะเดินไปเยาะเย้ยฝ่ายชนะคดีได้ .... ถ้าหลบได้ถึง ๑๐ ปีหลังจากที่ศาลมีคำพิพากษาแล้ว เจ้าหนี้<br />จะมายึดทรัพย์ฝ่ายแพ้อีกไม่ได้เลย ตามปวิพ มาตรา ๒๗๑ <br /><br />.........แต่ก่อนจะหมดอายุความ ๑๐ ปี .. ฝ่ายชนะคดีจะมีกลเม็ดต่างๆ มาหลอกฝ่ายแพ้ให้ทำประนีประนอม <br />หรือแปลงหนี้ ถ้าฝ่ายแพ้หลงกลยอมแปลงหนี้ หรือประนีประนอมโดยมีหลักประกันใหม่ ... ฝ่ายชนะคดีก็<br />จะฟ้องคดีได้ใหม่อีก โปรดระวังกันไว้ให้ดี<br />......... หลักการประนีประนอมยอมความนี้ ..สามารถนำไปใช้ได้กับทุกหนี้สิน ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเจ้าหนี้<br />หรือฝ่ายลูกหนี้<br /><br />ดูมาตรา<br /><br />มาตรา 292 เจ้าพนักงานบังคับคดีต้องงดการบังคับคดีไว้ในกรณี ต่อไปนี้<br /> (1) ถ้าคำพิพากษาหรือคำสั่งใดได้กระทำไปโดยขาดนัด และได้มีการขอให้บังคับคดี<br />ตามคำพิพากษาหรือคำสั่งนั้น หากลูกหนี้ตามคำพิพากษาได้ยื่นคำขอให้พิจารณาใหม่<br />เมื่อศาลได้ส่งคำสั่งให้งดการบังคับคดีไปยังเจ้าพนักงานบังคับคดีตามที่บัญญัติไว้ใน<br />มาตรา 209 แต่ทั้งนี้ไม่ตัดสิทธิเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา ในอันที่จะขอต่อศาลให้มีคำสั่ง<br />กำหนดวิธีการชั่วคราวเพื่อคุ้มครองอย่างใด ๆ ตามที่เห็นสมควร<br /> (2) ถ้าศาลได้มีคำสั่งให้งดการบังคับคดีไว้ เมื่อศาลได้ส่งคำสั่งนั้นไปให้เจ้าพนักงาน<br />บังคับคดีทราบ ในกรณีเช่นนี้ให้เจ้าพนักงานบังคับคดีงดการบังคับคดีไว้ภายในระยะ<br />เวลาหรือเงื่อนไขตามที่ศาลจะได้กำหนดไว้<br /> (3) ถ้าเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาได้แจ้งเป็นหนังสือไปยังเจ้าพนักงานบังคับว่าตนตกลง<br />งดการบังคับคดีไว้ชั่วระยะที่กำหนดไว้หรือภายในเงื่อนไขอย่างใดอย่างหนึ่ง<br /> (4) เมื่อเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาไม่ปฏิบัติตามข้อความแห่งมาตรา 54<br /> ให้เจ้าพนักงานบังคับคดีส่งคำบอกกล่าวงดการบังคับคดีนั้น ให้แก่เจ้าหนี้ตาม<br />คำพิพากษาและบุคคลภายนอกผู้มีส่วนได้เสีย เว้นแต่จะได้งดการบังคับคดีตามคำขอ<br />ของบุคคลเหล่านั้นเอง<br /><br /><br />มาตรา 295 ให้เจ้าพนักงานบังคับคดีถอนการบังคับคดีในกรณี ต่อไปนี้<br /> (1) เจ้าพนักงานบังคับคดีถอนการบังคับคดีนั้นเอง หรือถอนโดยคำสั่งศาล<br />แล้วแต่กรณี เมื่อลูกหนี้ตามคำพิพากษาได้วางเงินต่อศาลหรือต่อเจ้าพนักงานบังคับ<br />คดีเป็นจำนวนพอชำระหนี้ตามคำพิพากษาพร้อมทั้งค่าฤชาธรรมเนียมแห่งคดี หรือ<br />ค่าธรรมเนียมในการบังคับคดีหรือได้หาประกันมาจนเป็นที่พอใจของศาล สำหรับ<br />จำนวนเงินเช่นว่านี้<br /> (2) ถ้าเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาได้แจ้งไปยังเจ้าพนักงานบังคับคดี เป็นหนังสือว่า<br />ตนสละสิทธิในการบังคับคดีนั้น<br /> (3) ถ้าคำพิพากษาในระหว่างบังคับคดีได้ถูกกลับในชั้นที่สุด หรือหมายบังคับคดี<br />ได้ถูกยกเลิกเสีย เมื่อศาลที่ออกหมายบังคับคดีได้ส่งคำสั่งให้แก่เจ้าพนักงานบังคับคดี<br />แต่ถ้าคำพิพากษาในระหว่างบังคับคดีนั้น ได้ถูกกลับแต่เพียงบางส่วน การบังคับคดี<br />อาจดำเนินต่อไปจนกว่าเงินที่รวบรวมได้นั้นจะพอชำระแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษา<br /><br /><br />ประมวลกฎหมายอาญา<br /> หมวด 4<br /> ความผิดฐานโกงเจ้าหนี้<br /><br /> มาตรา 349 ผู้ใดเอาไปเสีย ทำให้เสียหาย ทำลาย ทำให้เสื่อมค่าหรือทำให้ไร้ประโยชน์<br />ซึ่งทรัพย์อันตนจำนำไว้แก่ผู้อื่น ถ้าได้กระทำเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้รับจำนำ ต้อง<br />ระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ<br /><br /> มาตรา 350 ผู้ใดเพื่อมิให้เจ้าหนี้ของตนหรือของผู้อื่นได้รับชำระหนี้ทั้งหมดหรือแต่<br />บางส่วน ซึ่งได้ใช้หรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาลให้ชำระหนี้ ย้ายไปเสีย ซ่อนเร้นหรือ<br />โอนไปให้ผู้อื่นซึ่งทรัพย์ใดก็ดี แกล้งให้ตนเองเป็นหนี้จำนวนใดอันไม่เป็นความจริงก็ดี<br />ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ<br /><br /> มาตรา 351 ความผิดในหมวดนี้เป็นความผิดอันยอมความได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-3378800628255751471?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-22894928052658250292007-05-19T06:16:00.001-07:002007-05-19T06:16:49.468-07:005 ข้อควรจดจำ ช่วยทำให้ตั้งตัว คุณก็ทำได้<br />1. วางแผนให้ดี ทำบัญชีเป็นนิจ<br />ก่อนจะใช้จ่ายแต่ละเดือน ควรมีการวางแผนไว้ให้ดี เช่น ค่าน้ำ ค่าไฟ และค่าใช้จ่ายต่างๆ จะได้รู้ว่า เงินหมดไปกับอะไรบ้าง พร้อมทั้งฝึกจดจำและทำบัญชีให้เป็นนิสัย เพราะจะช่วยให้เราตัดรายจ่ายที่ไม่จำเป็นออกไปได้ <br />2. ต้องมีวินัย จิตใจเด็ดเดี่ยว<br />เมื่อคิดจะตั้งตัวก็ควรตั้งใจให้มั่น เช่น กำหนดไปเลยว่าจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งไว้เพื่อเป็นเงินออมทุกเดือน ก็ควรทำให้ได้ทุกเดือน และต้องมีใจเด็ดเดี่ยวไม่เผลอไผลไปกับสิ่งฟุ่มเฟือย เมื่อทำได้ก็จะภาคภูมิใจ กับเงินออมของตนที่ค่อย ๆ เพิ่มพูนขึ้นทีละน้อย <br />3.แม้เงินนิดเดียวก็ออมได้<br />อย่าท้อใจว่ามีเงินน้อย เพราะหากคุณมีเงินเพียงหนึ่งบาท ก็สามารถออมได้ ถ้าตั้งใจจริงและรู้จักใช้ รู้จักเก็บ ไม่นานเงินเพียงหนึ่งบาทก็จะค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเป็นหลักร้อยหลักพันในที่สุด <br />4.ค่อยเป็นค่อยไปอย่าใจร้อน<br />การออมเงินก็เหมือนการปลูกต้นไม้ จะให้โตภายในข้ามคืนคงเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าหมั่นรดน้ำ พรวนดิน ใส่ปุ๋ย ต้นกล้าที่เราเฝ้าเอาใจใส่ก็จะค่อย ๆ เติบโตจนออกดอกออกผลให้เราเก็บกินได้อย่างภาคภูมิใจ <br />5. ยิ่งออมก่อน ยิ่งได้เปรียบ<br />การออมเงินเป็นเรื่องที่ต้องอาศัยระยะเวลา ดังนั้นเมื่อใครเริ่มออมได้ไว ยิ่งนานเท่าไร เงินออมที่เก็บไว้ ยิ่งทวีค่าขึ้นตามระยะเวลา ดังนั้นเราควรเริ่มฝึกนิสัยให้รักการออมเสียตั้งแต่วันนี้ อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ยิ่งออมไวยิ่งได้เปรียบ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-2289492805265825029?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-25764833254538546972007-05-19T06:03:00.002-07:002007-05-19T06:03:21.758-07:00ขั้นตอนของการสรรหาบุคลากรที่ดีสำหรับนักบริหาร<br /> <br /> <br />1. วางแผนความต้องการด้านกำลังคน (Manpower Planning) <br /> การดำเนินงานทางธุรกิจไม่เพียงแค่หวังผลสำเร็จในระยะสั้นเท่านั้น แต่ต้อง คำนึงถึงความอยู่รอดของธุรกิจในอนาคต การใช้ทรัพยากรด้านคน ซึ่งเป็นหัวใจของการดำเนินงานจึงต้องมีการกำหนดสำหรับอนาคตด้วย การวางแผนระยะยาวสำหรับความต้องการทางด้านกำลังคนของแต่ละองค์กรจึงเป็นสิ่ง ที่จำเป็น และเพื่อเป็นการส่งเสริมด้านการสรรหาคนให้ทันและพอแก่ความต้องการ จะได้ไม่เกิดการขลุกขลักขึ้นเมื่อมีตำแหน่งว่างลง เช่น พนักงานลาป่วย ลาออก เกษียณอายุ หรือเสียชีวิต แต่อย่างไรก็ตามองค์กรก็จำต้องมีแผน กำลังคนที่ไม่เฉพาะเพียงแต่ในด้านที่เพิ่มเท่านั้น แต่ต้องคำนึงถึงในด้านลดด้วย สำหรับการกำหนดกำลังคนทดแทนนั้นปกติมักจะคำนวนเป็นร้อยละของกำลังคนทั้งหมดขององค์กรในแต่ละปี ดังนั้นกำลังคนทดแทนและที่เพิ่มขึ้น จะเป็นเท่าใดจึงขึ้นอยู่กับความแปรเปลี่ยนมากหรือน้อยของปัจจัยต่าง ๆ ดังที่ได้กล่าวมาแล้ว <br /> <br /> <br />2. การคาดคะเนถึงจำนวนคนที่ต้องการ (Estimating quantity and type of employees needed)<br /> การคาดคะเนถึงจำนวนและประเภทของคนที่องค์กรต้องการ เป็นความจำเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ที่ควรกระทำก่อนการสรรหาบุคคล เพื่อให้ทราบแน่ชัดว่า แผนกใดในองค์กร ต้องการ พนักงานจำนวนเท่าใด ในตำแหน่งอะไร ต้องการคนที่มีคุณสมบัติอะไรบ้าง โดยพิจารณาดูจากคำบรรยายลักษณะงาน (Job Description) และคุณสมบัติของบุคคลที่ดำรงตำแหน่ง (Job Specification) <br /> <br /> <br />3. ดำเนินการสรรหา (Recruitment)<br /> ด้วยการพิจารณาถึง แหล่งการจ้างงาน , วิธีการติดต่อสื่อสาร และ การดำเนินการรับสมัคร ซึ่งจะกล่าวโดยละเอียดดังนี้ <br /> 3.1 แหล่งของการจ้างงาน (Sources of Employees) โดยทั่วไปแล้ว แหล่งของการจ้างงาน จะแบ่งออกเป็นสองแหล่งคือ ภายในองค์กร (internal) และ ภายนอกองค์กร (external)<br /> 3.2 วิธีการติดต่อสื่อสาร (Communication Methods) การสื่อสารข้อความใด ๆ ก็ตามที่จะก่อให้เกิดความสนใจแก่บุคคล ตามที่เราต้องการนั้น จำต้องมีเทคนิคบางประการ ดังนั้นการติดต่อสื่อสาร เพื่อการสรรหาบุคคลได้ผล ต้องคำนึงถึงด้านต่าง ๆ ดังนี้<br />การที่จะสื่อสารไปยังแหล่งใดนั้น ต้องดูว่าองค์กรต้องการพนักงานประเภทใด เพื่อให้การติดต่อสื่อสารนั้นประสบผลสำเร็จอย่างแท้ จริง เช่น ถ้าต้องการจ้างสตรีที่มีความชำนาญด้านเลขานุการ ก็ควรจะโฆษณาในวรสารสตรีสาร มากกว่าวารสารมวย เป็นต้น <br /> การประกาศรับสมัครงาน ปกติควรกำหนดระยะเวลาให้นานพอสมควร เพื่อให้บุคคลต่าง ๆ มี โอกาสทราบทั่วกัน และมีเวลาพอแก่การพิจารณาตัดสินใจว่า จะสมัครเข้าทำงานในตำแหน่งนั้น ๆ หรือไม่ <br />คำที่ใช้ในประกาศโฆษณา ควรเป็นที่ดึงดูดให้ผู้อ่าน หรือผู้ฟังสนใจโดยพยายามเน้นถึงผลประโยชน์ โอกาสก้าว หน้าหรือสวัสดิการอื่น ๆ ที่พึงจะได้รับเมื่อเข้ามาทำงานกับองค์กรแห่งนี้ บางครั้งองค์กรอาจเชิญชวนให้ผู้สนใจ ได้ไปชมกิจการของตนเสียก่อน เพื่อให้เกิดความสนใจยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นทางหนึ่งที่จะทำให้คนมาสมัครงานกับองค์กร มากขึ้น <br /> ประชาสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ที่สนใจ โดยช่วยตอบปัญหา ข้อข้องใจต่าง ๆ เกี่ยวกับการสมัคร <br />จัดทำเอกสารเกี่ยวกับกิจการขององค์กร สำหรับแจกแก่ผู้มาเยี่ยมชมกิจการหรือผู้ที่สนใจ <br />ส่งตัวแทนของ องค์กร ไปติดต่อ ให้คำแนะนำแก่นักศึกษา ตามสถาบันการศึกษา ที่สำเร็จการศึกษาในปีนั้น เพื่อชี้แจงให้ทราบถึงความต้องการขององค์กร ซึ่งเป็นการเสนอตลาดแรงงานแก่นักศึกษา<br /> 3.3 การดำเนินการ รับสมัคร กระบวนการสรรหาบุคคลขั้นต่อไปคือ การรับสมัคร ในขั้นนี้มีเทคนิคบางอย่าง ที่จะช่วยให้ทางองค์กรได้รับข้อเท็จจริงได้มากที่สุด การได้ข้อเท็จจริงมากเท่าใด ก็จะทำให้องค์กรสามารถคัดเลือกคนได้ดีเท่า นั้น การรับสมัครจึงต้องคำนึงถึงสิ่งต่าง ๆ ดังต่อไปนี้<br />แบบฟอร์ม เป็นส่วนสำคัญที่จะได้ข่าวสารและข้อเท็จจริงจากผู้สมัคร ดังนั้น การออกแบบฟอร์ม จึงต้องให้กะทัดรัด ข้อความชัดเจนไม่คลุมเครือ และมีช่องให้กรอกรายการต่าง ๆ ตามที่องค์กรต้องการให้ครบถ้วน <br /> สถานที่ ควรจะเป็นสถานที่ที่ผู้สมัครไปได้สะดวก และควรแจ้งให้ผู้สมัครทราบอย่างชัดเจน การรับสมัครส่วนใหญ่ก็เป็นสถานที่ที่องค์กรตั้ง อยู่ แต่บางแห่งก็ให้ส่งใบสมัครไปยังตู้ไปรษณีย์ โดยมิได้แจ้งชื่อขององค์กรหรือชื่อของบริษัทเลย ซึ่งวิธีการถึงแม้จะสะดวก แต่ก็มีข้อเสียอยู่ว่า บุคคลในองค์กรที่รับสมัครอาจจะไปสมัครกันเอง หรือเมื่อมีผู้สมัครมาแล้วพบว่า เป็น องค์กรที่ไม่มีชื่อเสียงหรือไม่ต้องการทำงานนั้นจะเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ ดังนั้นจึงควรแจ้งชื่อขององค์กรหรือบริษัทเพื่อให้ผู้สมัครได้รับทราบ ก็เป็นการช่วยให้ผู้สมัครและองค์กรไม่เสียเวลา <br /> เวลา การ รับสมัครควรจะกำหนดเวลาให้ชัดเจน เพื่อให้ผู้สมัครทราบว่าตนจะได้สมัครได้ภายในกำหนดระยะเวลาใดบ้าง <br /> หลักฐานต่าง ๆ ปกติการรับสมัคร ผู้สมัครต้องยื่นหลักฐานต่าง ๆ ให้ครบตามที่องค์กรต้องการ ดังนั้น องค์กรควรกำหนดให้ชัดว่าต้องการหลักฐานอะไรบ้าง เช่น รูปถ่าย สำเนาทะเบียนบ้าน ใบรับรองแพทย์ วุฒิบัตร ฯลฯ ควรกำหนดให้แน่นอนว่าต้องการอย่างละกี่ฉบับ เพื่อให้ผู้สมัครได้ตระเตรียมให้ถูกต้อง การรับสมัครก็ จะดำเนินไปอย่างราบรื่น <br /> เจ้าหน้าที่รับสมัคร ในการรับสมัครแต่ละครั้ง ไม่ว่าจะทางไปรษณีย์หรือให้มาสมัครที่องค์กร ควรมีการจัดให้มีเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบสำหรับงานนี้โดยเฉพาะ และต้องประจำอยู่ตลอด เวลา เพราะการสมัครในบางครั้งอาจจะเกิดการสับสนเรื่องตำแหน่ง และวุฒิทางการศึกษา ซึ่งเจ้าหน้าที่ผู้รับสมัครจะต้องแก้ปัญหา ถ้ามีการสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันอาจทำให้เกิดปัญหาได้ว่าบางคนไม่สามารถแก้ปัญหาได้ และถ้า บุคคลที่สามารถแก้ปัญหาได้ไม่อยู่ ก็อาจทำให้การรับสมัครเกิดความไม่คล่องตัว สร้างความเบื่อหน่ายให้กับผู้สมัคร ซึ่งบางครั้งอาจจะไม่ยอมสมัครเลยก็ได้<br /> ***********************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-2576483325453854697?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-50102260036194434932007-05-17T07:08:00.000-07:002008-12-13T05:29:32.599-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka6YtKThYI/AAAAAAAAACM/ZkZ2HwrKeVQ/s1600-h/Small_Coatinggold_f.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063939764627146114" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka6YtKThYI/AAAAAAAAACM/ZkZ2HwrKeVQ/s320/Small_Coatinggold_f.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka6ANKThXI/AAAAAAAAACE/ClD3YCP8fmk/s1600-h/3.jpeg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063939343720351090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka6ANKThXI/AAAAAAAAACE/ClD3YCP8fmk/s320/3.jpeg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka5l9KThWI/AAAAAAAAAB8/kdx_rJPNorA/s1600-h/Pra2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063938892748784994" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka5l9KThWI/AAAAAAAAAB8/kdx_rJPNorA/s320/Pra2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka5e9KThVI/AAAAAAAAAB0/3chAbIxKvSU/s1600-h/Power_Alpaka_pink.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063938772489700690" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka5e9KThVI/AAAAAAAAAB0/3chAbIxKvSU/s320/Power_Alpaka_pink.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka5UtKThUI/AAAAAAAAABs/2FRHS4Nx7r0/s1600-h/Boocha_Bronze.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063938596396041538" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka5UtKThUI/AAAAAAAAABs/2FRHS4Nx7r0/s320/Boocha_Bronze.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-5010226003619443493?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-62413788839199489702007-05-17T07:07:00.000-07:002008-12-13T05:29:34.077-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbLl9KThjI/AAAAAAAAADk/wtoCDhoyWvk/s1600-h/DSCN0875.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063958683958085170" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbLl9KThjI/AAAAAAAAADk/wtoCDhoyWvk/s320/DSCN0875.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbLR9KThiI/AAAAAAAAADc/mqf_fmxWW6k/s1600-h/DSCN0288.jpg"></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbLDdKThhI/AAAAAAAAADU/Eb_LvBZDur8/s1600-h/DSCN1243.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063958091252598290" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbLDdKThhI/AAAAAAAAADU/Eb_LvBZDur8/s320/DSCN1243.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbK0dKThgI/AAAAAAAAADM/pdk4r87OVSg/s1600-h/DSCN0348.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063957833554560514" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbK0dKThgI/AAAAAAAAADM/pdk4r87OVSg/s320/DSCN0348.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbKm9KThfI/AAAAAAAAADE/eEZwKi2yySI/s1600-h/DSCN0269.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063957601626326514" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbKm9KThfI/AAAAAAAAADE/eEZwKi2yySI/s320/DSCN0269.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbKWNKTheI/AAAAAAAAAC8/WC9I1Hr7EaE/s1600-h/DSCN1254.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063957313863517666" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbKWNKTheI/AAAAAAAAAC8/WC9I1Hr7EaE/s320/DSCN1254.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbKFtKThdI/AAAAAAAAAC0/_pflk6PfjWg/s1600-h/DSCN0243.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063957030395676114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbKFtKThdI/AAAAAAAAAC0/_pflk6PfjWg/s320/DSCN0243.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbJz9KThcI/AAAAAAAAACs/j5wzarPcaPk/s1600-h/DSCN0020.jpg"></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbJc9KThbI/AAAAAAAAACk/lowkCeErfhc/s1600-h/DSCN1227.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063956330316006834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkbJc9KThbI/AAAAAAAAACk/lowkCeErfhc/s320/DSCN1227.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-6241378883919948970?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-42167912646388175902007-05-13T01:01:00.000-07:002008-12-13T05:29:35.511-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka1Z9KThQI/AAAAAAAAABM/PqDnv9Q6mHI/s1600-h/Picture+170.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063934288543843586" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka1Z9KThQI/AAAAAAAAABM/PqDnv9Q6mHI/s320/Picture+170.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka02tKThPI/AAAAAAAAABE/v7Q4XghhTzk/s1600-h/Picture+167.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063933682953454834" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka02tKThPI/AAAAAAAAABE/v7Q4XghhTzk/s320/Picture+167.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka0AtKThOI/AAAAAAAAAA8/QfgXhkWxW0Y/s1600-h/DSC09178.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063932755240518882" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka0AtKThOI/AAAAAAAAAA8/QfgXhkWxW0Y/s320/DSC09178.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkazVdKThNI/AAAAAAAAAA0/Jbk9Sx5hgZQ/s1600-h/กà¸&shy;งà¸&shy;ำนวยการรักษาความมั่นคงà¸"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063932012211176658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkazVdKThNI/AAAAAAAAAA0/Jbk9Sx5hgZQ/s320/%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AD%E0%B8%B3%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%87%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%99.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rkayq9KThMI/AAAAAAAAAAs/w7Xi3vzpBAg/s1600-h/DSC01456.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063931282066736322" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rkayq9KThMI/AAAAAAAAAAs/w7Xi3vzpBAg/s320/DSC01456.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div><strong><span style="font-size:180%;color:#330099;">งานเพื่อสังคมและชุมชน</span></strong></div><br /><br /><br /><br /><div><strong><span style="font-size:130%;color:#333333;">1.งานช่วยเหลือน้ำท่วมภาคเหนือและใต้ กับหน่วยงาน ( หน่วยงาน อพปร.ส่วนกลาง )</span></strong></div></div></div><br /><br /><br /><p><span style="font-size:130%;color:#333333;"></span></p><br /><br /><br /><p><strong><span style="font-size:130%;color:#333333;">2.กิจกรรมช่วยเหลือ น้ำท่วมใหญ่ภาคเหนือ กับหน่วยงาน ( กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใน )</span></strong></p></div><br /><br /><p><span style="font-size:130%;color:#333333;"></span></p><br /><br /><p><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#333333;">3.งานบำรุงพระพุทธศาสนา และสร้างเครือข่ายเมาไม่ขับ ทำบุญ งดเหล้าเข้าพรรษา</span></p></div><br /><p><span style="font-size:130%;color:#333333;"></span></p><br /><p><strong><span style="font-size:130%;color:#333333;">4.กิจการรณรงค์งดเหล้าและร่างกฏหมายสุรา</span></strong></p><br /><p><span style="font-size:130%;color:#333333;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#333333;">5.กิจกรรมการรณรงค์เมาไม่ขับถูกจับแน่ ร่วมกับ สสส. และเครืข่ายองค์กรงดเหล้า และสถานีตำรวจ</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-4216791264638817590?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-53576142514454902002007-05-13T00:56:00.000-07:002008-12-13T05:29:35.646-08:00<span style="color:#000000;"><strong>คำไว้อาลัย "คุณแม่ณราภรณ์ ปัญสุทธิ์" ผู้ล่วงลับไปแล้ว ...ลูกขอทำความดีถวายแผ่นดิน...เพื่อพระคุณแม่</strong><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka8VdKThaI/AAAAAAAAACc/-oqz6z_UR0w/s1600-h/Picture01+035.jpg"><span style="color:#000000;">ยามที่แม่สั่งสอนพร่ำวอนลูก....เรื่องผิดถูกลูกก็ว่าแม่จู้จี้ต่อเมื่อลูกเติบใหญ่จึงได้ดี......เพราะคำที่แม่พูดไว้ไม่ผิดคำเมื่อยังเด็กลูกไม่เห็นคุณค่าแม่....เป็นบาปแท้ที่ลูกเถียงแม่เช้าค่ำลูกกระทำความผิดนี้ประจำ.....ขอกล่าวคำขอโทษโปรดอภัย<br /><br />ยามที่ลูกประสบกับความทุกข์...หันไปที่ใดไม่มีคนเข้าใจแต่ก็ยังมีไอแห่งความอบอุ่น...จากบุคคลคนหนึ่งเสมอมาบุคคลท่านนั้นก็คือแม่.....แม่ผู้เข้าใจในตัวลูกทำให้ลูกคนนี้มีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป....ในโลก<br /><br />เมื่อรู้ว่าตัวเธอนั้นตั้งท้อง......เฝ้าประคองด้วยใจที่มุ่งหวังสิ่งที่ชอบเผ็ดร้อนเธอระวัง......เพื่อปกกันลูกน้อยจะกระเทือน...แม้ไม่รู้ว่าจะชายหรือหญิง.....เธอประวิงเฝ้านับครบวันเคลื่อนแม้จะเจ็บจะกลัวตัดทั้งปวง.....เธอปลื้มทรวง.....เสียงแว้..แรกเริ่มดัง<br /><br />เริ่มตั้งไข่...ใจพองประคองลูก....ความพันผูกแนบแน่นสุดขานไขเริ่มหัดเดินหัดพูดแม่สุขใจ...ก้าวแรกได้ให้ลูก..ด้วยผูกพัน...แม่เป็นครูคนแรกของชีวิต....ชี้ถูกผิดให้ลูกรู้ด้วยความฝันเติบโตใหญ่รวยจนไม่สำคัญ....ขอลูกฉันเป็นคนดีของสังคม<br /><br />มาวันนี้แม่เริ่มแก่..ชะแรล้า แม่มองหาลูกทุกคน...อยู่ที่ไหนจากอกแม่..ลืมแม่ไม่หวงใย.....ถึงเศร้าใจ...แต่แม่ไม่โกรธเคือง...ถ้าใครยังมีแม่ขอเชิญเถิด.....กราบเท้าเทิดบาทแม่ประเสริฐเหลือกตัญญูรู้คุณบุญคุ้มตัว....แม้สิ่งชั่วต้องแพ้พ่าย...กตเว..ทิตาคุณ<br /><br />รักของแม่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งไหน…......…หาสิ่งใดมาเทียบมิได้หนาตั้งแต่แม่ตั้งท้องคลอดลูกยา................อีกน้ำนมของมารดาให้ลูกกินแม่ถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงลูกน้อย........แม่เฝ้าคอยพัดวีให้ลูกสิ้นแม่ยอมอดเมื่อให้ลูกนั้นได้กิน…….........แม่ยลยินลูกน้อยดั่งกลอยใจ<br /><br />อันคุณแม่นั้นรัก.......ในบุตรช่างโปร่งใสบริสุทธิ์.....ทราบได้มหาสมุทรลึกสุด.......นั้นหยั่ง ได้นาแต่รักของแม่ไซร้.......ลึกล้ำสุดหยั่งถึง<br />คุณแม่เคยพูดไว้............นานวันการคบเพื่อนสนิทกัน.....เลือกได้คบเพื่อนดีจะสุขสันต์.........พบสุข จริงแฮคบเพื่อนชั่วแม่เตือนไว้....หลีกลี้ให้ไกล<br /><br />เหนือโลกหล้าหาใครเท่าแม่เรานี้เหนือปฐพีที่ฉันพึงอาศัยมหาสมุทรสุดแสน ณ แดนไตรแม่ยิ่งใหญ่เหนือฟ้าพนาลีแม้นอัปสรสวรรค์งามสุดแสนแต่ก็แม้นน้อยกว่าแม่ฉันนี้หรือทว่าป่ากว้างให้อากาศดี แต่แม่นี้ให้ชีวีและเมตตาลูกดีได้แม่ดีใจกว่าทุกสิ่งลูกเลวยิ่งแม่ไม่สุขทุกอุราดีเหมือนแม่สักครึ่งหนึ่งพึงใจหนาลูกสัญญาเป็นคนดีมีวินัย<br /><br />โอ้ร่มไทรใบหนาว่าสดชื่นแสนร่มรื่นเย็นใจให้ร้อนหายมีเถาวัลย์พันคู่อยู่มากมายเราเย็นกายเย็นใจไต้ร่มมัน<br />ร่มแม่เย็นกว่าร่มไทรในขั้นต้นท่านบรรดลทุกอย่างและสร้างสรรค์ลูกป่วยกายแม่ป่วยใจไปตามกันแสนสุขสรรค์แม่นั้นช่วยบรรเทา<br />แม่ที่หนึ่งเมตตามากำเนิดแม่สองเลิศล้ำวิชามาประสานน้ำใดใดใต้ฟ้าสุธาธารไม่เปรียบปานน้ำใจแม่แน่นอนเอย<br />หทัยของแม่ ดีแท้ยิ่งนักพวกเราจึงรัก ภักดีต่อแม่ มะลิสีขาว แพรวพราวจริงแท้ขอมอบให้แด่ คุณแม่คนดี<br /><br />จะกล่าวถึงพระคุณของแม่นี้ แม่ที่มีความรักอันยิ่งใหญ่<br />อยากให้ลูกนั้นรู้ถึงความใน ดวงหทัยของแม่มีแต่เรา<br />ลูกทั้งหลายจงฟังคำสั่งสอน ให้ว่านอนสอนง่ายไม่อายเขา<br />ถึงเป็นลูกคนจนเหมือนอย่างเรา จงคิดเอาให้ได้เถิดประเสริฐเอง<br />แม่จ๋าฟังลูกก่อนจะได้ไหม ลูกเสียใจที่ทำแม่ผิดหวัง<br />ต่อไปจะตั้งใจให้จริงจัง ลืมความหลังเจ็บช้ำตรำหัวใจ<br />จากนี้ไปจะฟังแต่คำแม่ ที่เที่ยงแท้แน่จริงกว่างสิ่งไหน<br />จะเป็นลูกที่ดีจะมีชัย สัญญาไว้กับแม่แน่แท้เอย<br /><br />โลกยอมรับความรักอันสูงส่ง ที่มั่นคงพันผูกลูกและแม่ เป็นความรักที่จริงใจในดวงแด มีกระแสซาบซึ้งส่งถึงกัน<br />... ในเพศหญิงสิ่งนี้มีมากล้น จับกมลทุกสิ่งเป็นมิ่งขวัญ ไม่ว่าฐานะใดในใจนั้น มีเท่าทันในด้านงานมารดา<br />...โอ้ละเห่ขวัญอ่อนนอนเสียนะ แม่คอยจะกล่อมขวัญนะหนูจ๋า หลับเถิดหลับให้สบายนะแก้วตา สองแขนแม่โอบมาพาคุ้มภัย<br />...ในอ้อมกอดสอดแนบแอบอกอุ่น รักละมุนลูกยาเฝ้าปราศรัย เฝ้าถนอมกล่อมเกลี้ยงลูกเพียงใด สำนึกได้ในพระคุณคุ้นเคยดี<br />... เมื่อลูกป่วยด้วยโรคใดใจแทบขาด แม้อนาถทรัพย์จ่ายหมายเจ้านี้ ได้รอดปลอดภัยสบายดี คุณแม่มียิ่งใหญ่ใดเทียมทัน <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063941907815826850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka8VdKThaI/AAAAAAAAACc/-oqz6z_UR0w/s320/Picture01+035.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#000000;"><br /></span><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-5357614251445490200?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-63396504563456194172007-05-13T00:18:00.001-07:002008-12-13T05:29:35.750-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka7YNKThZI/AAAAAAAAACU/5rOrDp9lhkI/s1600-h/mail3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063940855548839314" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka7YNKThZI/AAAAAAAAACU/5rOrDp9lhkI/s320/mail3.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:180%;color:#ff99ff;"><strong> ดญ.พิมนภาและพิมชนก รวีภัคพงศ์</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-6339650456345619417?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-68525200151247873392007-05-13T00:04:00.001-07:002008-12-13T05:29:35.933-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka4g9KThRI/AAAAAAAAABU/oF14BKENRZA/s1600-h/Untitled-1.gif5555.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063937707337811218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rka4g9KThRI/AAAAAAAAABU/oF14BKENRZA/s320/Untitled-1.gif5555.gif" border="0" /></a><br /><div><a href="http://www.geocities.com/nit0008/">ศาลจังหวัดนครนายกแผนกคดีเยาวชนและครอบครัว ขอเชิญเป็นเกียรติร่วมแข่งขัน โบว์ลิ่งการกุศล เพื่อหารายได้สมทบกองทุนสงเคราะห์เด็กและเยาวชน วันอาทิตย์ ๑๐ มิถุนายน ๒๕๕๐ เริ่มเวลา ๐๙.๓๐ น. ณ เมเจอร์โบว์ล ฮิต รังสิต ทีมละ 3000 บาท สนใจติดต่อที่037-314754 /037-315694 </a>ดูรายรายได้ที่ <a href="http://www.judiciary.go.th/nknjc/kaw15s.htm">http://www.judiciary.go.th/nknjc/kaw15s.htm</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-6852520015124787339?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-24293847648833124042007-05-12T23:37:00.001-07:002008-12-13T05:29:36.083-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkayC9KThLI/AAAAAAAAAAk/CO4LJYUG3BI/s1600-h/000011.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063930594871968946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkayC9KThLI/AAAAAAAAAAk/CO4LJYUG3BI/s320/000011.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><strong><span style="font-size:180%;">อัตราค่าประกันตัวเด็กและเยาวชน</span></strong><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6666;">ประเภทฐานความผิด<br />อัตราค่าประกัน</span><br />1. <span style="font-family:lucida grande;">ลักทรัพย์ รับของโจร ทำให้เสียทรัพย์</span> (หากไม่ได้ทรัพย์คืน และทรัพย์ของกลางมีราคาสูง ก็กำหนดให้สูงขึ้นอีกตามเหมาะสม)<br />3,000 - 5,000 บาท<br />2. ชิงทรัพย์ วิ่งราวทรัพย์ กรรโชกทรัพย์ ปล้นทรัพย์ (หากไม่ได้ทรัพย์คืน และทรัพย์ของกลาง มีราคาสูง ก็กำหนดให้สูงขึ้นอีกตามเหมาะสม)<br />5,000 -10,000 บาท<br />3. ทำร้ายร่างกาย บาดเจ็บหรือสาหัส ประมาทเป็นเป็นสาเหตุให้ผู้อื่นตาย<br />5,000 -10,000 บาท<br />4. ฆ่าโดยเจตนา ชิงทรัพย์ ปล้นทรัพย์เป็นเหตุให้มีผู้ถึงแก่ความตาย<br />20,000 -30,000 บาท<br />5. ถ้าเป็นกรณีสะเทือนขวัญ หรือมีข่าวครึกโครม<br />50,000 บาท<br />6. ร่วมชุลมุนตั้งแต่ 10 คนขึ้นไป<br />5,000 -10,000 บาท<br />7. พรากผู้เยาว์ อนาจาร<br />10,000 -10,000 บาท<br />8. ข่มขืน<br />30,000 บาท<br />9. ซีดี<br /><br />1 - 5 แผ่น<br />10,000 บาท<br />6 - 10 แผ่น<br />20,000 บาท<br />11 - 20 แผ่น<br />30,000 บาท<br />21 - 30 แผ่น<br />40,000 บาท<br />31 - 50 แผ่น<br />50,000 บาท<br />เกิน 50 แผ่นขึ้นไป<br />60,000 บาท<br />เกิน 200 แผ่นขึ้นไป<br />100,000 บาท<br />10. ยาเสพติด ยาบ้า<br />ครอบครอง<br />จำหน่ายหรือเพื่อจำหน่าย<br />1 เม็ด (เม็ดต่อเม็ดละ 1,000 บาท)<br />5,000 บาท<br />10,000 บาท<br />12 - 20 เม็ด<br />15,000 บาท<br />20,000 บาท<br />21 - 30 เม็ด<br />20,000 บาท<br />30,000 บาท<br />31 - 40 เม็ด<br />25,000 บาท<br />40,000 บาท<br />41 - 20 เม็ด<br />30,000 บาท<br />50,000 บาท<br />เกิน 50 เม็ด<br />40,000 บาท<br />60,000 บาท<br />เกิน 100 เม็ด<br />50,000 บาท<br />80,000 - 100,000 บาท </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-2429384764883312404?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-76540445614979594952007-05-12T23:23:00.001-07:002008-12-13T05:29:36.250-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rkau39KThKI/AAAAAAAAAAc/BOYDhtKRhu4/s1600-h/เมษายน50ครั้งที่2+087.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063927107358524578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/Rkau39KThKI/AAAAAAAAAAc/BOYDhtKRhu4/s320/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%9950%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%882+087.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong><span style="font-size:130%;color:#cc66cc;">การจัดลำดับความสำคัญของกิจกรรมในชีวิตถือเป็นปัจจัยสู่ความสำเร็จ (Critical Success Factors)</span></strong> อย่างหนึ่งของคนเรา เพราะถ้าเราจัดจัดลำดับความสำคัญของกิจกรรมในชีวิตได้ดีแล้ว ประสิทธิภาพในการบริหารชีวิตก็จะเพิ่มมากขึ้น ความเสี่ยงในชีวิตก็จะลดลงหรือสามารถรองรับความเสี่ยงได้มากขึ้น เพื่อให้เห็นตัวอย่างในเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจนผมจึงขอยกตัวอย่างมาให้ผู้อ่านได้อ่านกันสองเรื่องคือ เรื่องการทำประกันชีวิตและการออกกำลังกาย<br />หลายปีที่ผ่านมามีคนหลายคนมาขายประกันให้กับผม แต่ผมไม่เคยซื้อและจะรู้สึกรำคาญคนเหล่านั้นเสียด้วยซ้ำไป เพราะทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าผมไม่ซื้อ แต่ก็ยังมาตื้ออยู่ได้ทุกเดือน ไม่มาหาก็โทรมาอยู่เรื่อย จนสุดท้ายก็ค่อยๆหายไปทีละคน ผมเคยเจอเหมือนกันคนขายบางคนเป็นเพื่อนสมัยเรียนหนังสือมาขอให้ผมช่วยซื้อประกัน บังเอิญใจอ่อนไปหน่อยก็เลยซื้อ แต่พอปีถัดไปผมไม่ได้ส่งเบี้ยประกันต่อ เพราะไม่มีค่อยมีเงิน จริงๆแล้วคำว่าไม่มีเงินของผมคือ ผมต้องนำเงินไปใช้ในเรื่องอื่นก่อน เมื่อมาถึงการจ่ายค่าประกันก็เลยไม่มีเงินพอ</div><br /><div><span style="color:#ffcc00;"><strong><span style="font-size:130%;">สำหรับแนวทางที่จะทำให้เราสามารถจัดลำดับความสำคัญของกิจกรรมในชีวิตได้ดียิ่งขึ้นนั้นมีดังนี้</span></strong><br /></span><span style="font-size:180%;color:#ff6600;"><strong>1.ซ้อมล้มเหลวสำหรับอนาคต</strong></span><br />จัดสรรเวลาให้กับตัวเองสัก 1 ชั่วโมงในการคิดไปถึงความล้มเหลวที่อาจจะเกิดขึ้นกับเราในอนาคต เช่น ถ้าเราเจ็บป่วย ถ้าเราตกงาน ถ้าเรา.....ฯลฯ แล้วเราจะทำอย่างไร เมื่อคิดไปถึงตอนนั้นแล้วให้ลองย้อนกลับมาดูว่าถ้าเราไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น เราควรจะทำอะไรบ้างในตอนนี้<br /><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff6600;">2.ศึกษาจากชีวิตคนอื่น</span><br /></span>เพื่อให้เราได้เห็นตัวอย่างที่ชัดเจนและสร้างจิตสำนึกของเราได้ดี ควรจะไปศึกษาจากความล้มเหลวหรือความสำเร็จในการวางแผนชีวิตของคนอื่น เช่น ไปดูคนที่เจ็บป่วยที่โรงพยาบาล บางคนเป็นมะเร็งไม่มีเงินรักษา แต่บางคนมีประกันชีวิตสำหรับโรคมะเร็งรวมทั้งได้รับการชดเชยรายได้ ไปศึกษาดูว่าคนที่มีร่างกายแข็งแรง เขาทำอะไรกันบ้างในช่วงที่เขาอยู่ในวัยเดียวกับเรา เพื่อนำสิ่งที่ดีมาเป็นแนวทางและนำสิ่งที่ไม่ดีมาเป็นบทเรียนและข้อคิดสอนใจตัวเอง สรุป การจัดลำดับความสำคัญของชีวิตถือเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดที่จะบอกว่าเราจะประสบความสำเร็จในการบริหารชีวิตระยะยาวหรือไม่ มากน้อยเพียงใด อยากจะบอกว่าชีวิตคนเราไม่ใช่การซ้อมละครที่จะแสดงผิดแล้วสามารถแสดงใหม่ได้ ผิดแล้วผิดเลย หมดสิทธิแก้ตัว เมื่อเป็นเช่นนี้กรุณาทบทวนการจัดลำดับความสำคัญในชีวิตของท่านเป็นระยะๆนะครับว่าแต่ละช่วงเวลาของชีวิตอะไรสำคัญที่สุด อะไรสำคัญน้อยที่สุด แล้วถึงจะจัดสรรเวลาและทรัพยากรที่มีอยู่ให้เหมาะสมกับลำดับความสำคัญของกิจกรรมเหล่านั้นต่อไป</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-7654044561497959495?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-71875277645969614862007-05-12T23:12:00.001-07:002008-12-13T05:29:36.516-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkasP9KThII/AAAAAAAAAAM/dOn__wgg0uI/s1600-h/เมษายน50ครั้งที่2+147.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063924221140501634" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5d0KETyh-NM/RkasP9KThII/AAAAAAAAAAM/dOn__wgg0uI/s320/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%9950%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%882+147.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff0000;"><strong>ปัญหาการหยุดงาน"</strong></span> ไม่ใช่เรื่องที่เป็นปัญหาที่สำคัญขององค์การแล้วล่ะก็ ท่านอาจต้องคิดใหม่ หากได้ลองคิด "ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการหยุดงาน" เหล่านี้ เช่น<br />ต้องจ้างคนมากกว่าที่ควรจะจ้างอีก 10%<br />ค่าใช้จ่ายอื่นๆ<br />สูญเสียเวลาที่จัดหรือมอบหมายงานเพื่อทำแทนคนที่หยุดงานไป<br />ค่าล่วงเวลาเพื่อจัดคนแทน หรือทำงานแทนคนที่หยุดไป<br />ของเสียในกระบวนการผลิตเนื่องจากคนมาแทนไม่เก่งงาน<br />ส่งของไม่ทันเวลา - ลูกค้าโวย<br />ยอดขายตกเพราะไม่มีคนรับงานขาย หรือแก้ปัญหาของลูกค้า<br />เสียเป็นแสนๆ และทำให้เสียเปรียบคู่แข่งขัน แต่ละองค์การคงสูญเสียไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับว่าองค์การใดมีปัญหาการหยุดขาดงานมากน้อยต่างกันแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ รับรองว่าเป็นเงิน "มหาศาล" ไม่เชื่อลองคำนวณออกมาดูซิครับ รับรอง "นาย" เห็นเมื่อไร HR มีงานทำอีกเยอะและหากถามให้เจาะจงลงไปอีกว่า "ทำไมจึงหยุดงาน" ก็น่าจะได้แก่ประเด็นต่างๆเหล่านี้<br />การมาทำงานเป็นปัญหา<br />ความกดดันจากนอกงาน<br />งานไม่จูงใจ<br />ความสนุกสนานนอกงาน<br />ถูกชักจูงในทางที่ผิด<br />หยุดเพื่อแกล้งหรือแก้เผ็ด<br />ไม่ชอบงานบางอย่าง<br />ความสัมพันธ์ในงานไม่ดี<br />ป่วยจริง<br />ภาระกิจนอกงานที่มีความสำคัญเหนือกว่า<br />นิสัยไม่ดีชอบหยุดงาน<br />หน่วยงานละเลยการมาทำงาน<br />อีกทั้งยังมีผลการวิจัยที่สำคัญ ที่เกี่ยวกับการหยุดงานมาให้ดูกันอีก เพื่อเป็นข้อมูลประกอบว่า การหยุดงานเกิดจากอะไร ควรแก้อย่างไร ลองดู "สรุปงานวิจัยเกี่ยวกับการหยุดงาน" เหล่านี้ดูครับ<br />การควบคุมอัตราการหยุดงานจะได้ผลกว่า ถ้าใช้มาตรการแบบ "ไม้แข็ง" และ "ไม้นวม" ควบกันไป ทั้งขู่และปลอบ<br />ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม การลดอัตราการหยุดงานจำต้องอาศัยปัจจัยสำคัญคือ<br />ค้นหาสาเหตุและการวิเคราะห์ และ<br />ความเพียรพยายามในการสื่อข้อความ การจูงใจ และการควบคุม<br />สภาพการทำงาน เช่น ความร้อน แสงเสียง การระบายอากาศ มิใช่ประเด็นสำคัญอย่างที่คิด แต่ก็อาจจะเป็นตัวกระตุ้นและพนักงานก็มักจะไม่แสดงออกถึงความไม่พอใจด้วยการหยุดงานมากๆ สภาพร่ายกายเสียอีกที่เป็นปัญหา<br />ลักษณะงาน เช่น งานไม่ท้าทาย ทำแล้วเบื่อ รวมถึงสภาพวะแวดล้อมของสังคมในที่ทำงานเป็นมูลเหตุที่สำคัญเหมือนกัน<br />อัตราการหยุดงานในกลุ่มคนที่น้อยกว่า เช่น ระหว่าง 3 - 5 คน ในแต่ละหน่วยงานทั้งนี้ เพราะความรักและความผูกพัน และความเกรงใจระหว่างคนในกลุ่ม<br />คุณภาพของการบังคับบัญชา ถือว่าเป็นตัวแปรที่สำคัญมากในการควบคุมและลดอัตราการหยุดงาน<br />งานวิจัยพบว่า ความมีประสิทธิผลในการควบคุมและลดอัตราการหยุดงานขึ้นอยู่กับการฝึกอบรมในเรื่องการควบคุมอัตรการหยุดงาน และการสื่อข้อความและความเพียรพยายามของฝ่ายบริหารระดับสูง<br />สถานประกอบการที่ประสบความสำเร็จมักจะมีการเก็บและวิเคราะห์ข้อมูลเกี่ยวกับการหยุดงานของพนักงาน และมีการแถลงนโยบายและวิธีการในเรื่องการหยุดงานอย่างแน่ชัด ทั้งนี้ รวมถึงการตัดค่าจ้างเมื่อหยุดงานที่ไม่ถูกระเบียบ และการลงโทษทางวินัยด้วย<br />นอกเหนือจากข้างต้น การพูดคุยระหว่างหัวหน้ากับลูกน้องในเรื่องการมาทำงานก็เป็นปัจจัยที่สำคัญ และการปรุงแต่งงานให้เป็นที่ท้าทายหรือทำแล้วสนุกก็เป็นประเด็นที่สำคัญอีกเช่นกัน<br />งานวิจัยยังไม่พบว่า การลดอัตราการหยุดงานจะได้ผลกว่าถ้าได้มีการค้นหาสาเหตุที่แท้จริงมิใช่ดูแต่อาการอย่างคร่าวๆ เท่านั้น และจะต้องแก้ไขเป็นกรณีๆ ไปจะหาวิธีที่ใช้ได้ผลทุกกรณีย่อมเป็นการยากและมักไม่ค่อยได้ผล พูดกันอย่างง่ายๆ ต้องดูกันเป็นรายๆ ไป<br />อัตราการหยุดงานจะต่ำกว่าถ้าหัวหน้างานใช้รูปแบบการปกครองแบบประชาธิปไตยแทนที่จะเป็นเผด็จการ<br />อัตราการหยุดงานจะต่ำกว่า ถ้าหัวหน้างานได้รับการฝึกอบรมทางด้านการบังคับบัญชา<br />อัตราการหยุดงานจะสูงในกลุ่มคนระหว่าง 20 - 30 คน</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-7187527764596961486?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-20197677361288362672007-05-12T23:04:00.001-07:002007-05-12T23:04:02.183-07:00ปัญหาอุปสรรคที่สำคัญประการหนึ่งที่เกิดขึ้นในระหว่างการนำเอาระบบ Balanced Scorecard และ KPIs คือ<br />จำนวนตัวชี้วัดมากเกินไป บางองค์กรมีตัวชี้วัดหลายร้อยตัว แต่ละตำแหน่งมีตัวชี้วัดหลายสิบตัว<br />ไม่แน่ใจว่าตัวชี้วัดตัวใดสำคัญกว่าตัวอื่นๆ<br />แต่ละหน่วยงานไม่ยอมรับตัวชี้วัดผลงานของหน่วยงานอื่น<br />ไม่ทราบว่าตัวชี้วัดแต่ละตัวมีความสัมพันธ์กับเป้าหมายองค์กรและตัวชี้วัดผลงานตัวอื่นอย่างไร<br />แต่ละหน่วยงานกำหนดตัวชี้วัดและเป้าหมายของตัวชี้วัดได้อย่างอิสระ<br />ตัวชี้วัดบางตัวไม่มีใครรับผิดชอบ<br />ปัญหาเหล่านี้มักจะเกิดขึ้นในช่วงนำเอาระบบไปใช้ใหม่ๆ ถ้าองค์กรไหนแก้ปัญหาไม่ได้อาจจะทำให้ระบบนี้ล้มเหลวได้ง่าย บางองค์กรใช้เวลาในการเรียนรู้ ลองผิดลองถูกอยู่หลายปี บางองค์กรสามารถปรับตัวได้เร็ว เพราะทุกคนหันหน้าเข้าหากัน เปิดใจยอมรับว่าการนำเอาระบบใหม่ๆเข้ามาใช้ช่วงแรกๆก็ต้องทำใจ<br />ดังนั้น เพื่อช่วยลดเวลาในการลองผิดลองถูกและลดโอกาสแห่งความล้มเหลวของระบบ ผมจึงขอแนะนำแนวทางในการแก้ไขปัญหาดังกล่าวโดยใช้เครื่องมือที่เรียกว่า KPIs Map<br />KPIs Map หมายถึง แผนที่หรือแผนผังแสดงความสัมพันธ์ระหว่างตัวชี้วัดผลงานแต่ละตัว สามารถนำไปใช้ได้ทั้งในระดับองค์กร(ข้ามหน่วยงาน) และภายในหน่วยงานเดียวกัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-2019767736128836267?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-11605889046287613182007-05-12T23:01:00.001-07:002007-05-12T23:01:35.567-07:00<strong><span style="font-family:verdana;">เทคนิคการสร้างความสุข…..และสนุกกับงาน</span></strong> "อย่า" เลือกทำงานที่รัก<br />หากคุณเป็นผู้หนึ่งที่ไม่สามารถเลือกทำงานที่ตนเองรักได้ ขอให้คุณเลือกที่จะรักงานที่คุณทำ และเพื่อให้คุณมีความสุขและรู้สึกสนุกกับงานที่คุณกำลังทำอยู่ ขอให้คุณพิจารณาในสิ่งต่อไปนี้<br />งานที่คุณกำลังทำคืออะไร<br />ประโยชน์อะไรที่คุณได้จากการทำงานนั้น ๆ<br />คุณมีวิธีในการพัฒนาปรับปรุงงานของคุณอย่างไร<br />คุณต้องปรับปรุงศักยภาพหรือความสามารถในด้านใดบ้าง<br />คุณจะหาวิธีการในการเรียนรู้งานใหม่ ๆ ได้อย่างไร<br />งานที่ทำอยู่มีอะไรบ้างที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์กับเป้าหมายของคุณในอนาคต<br />ขอให้คุณใช้เวลาในการคิดและหาคำตอบจากคำถามเหล่านี้ แล้วคุณจะพบ "คุณค่า (Value)" ที่เกิดขึ้นในตัวคุณ ซึ่งคุณค่าต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในตัวคุณนี้เองจะทำให้คุณทำงานอย่างมีความสุข มีความตื่นตัวและกระตือรือร้นในการทำงานอยู่เสมอ มีความพร้อมที่จะพัฒนาตนเองและการทำงานให้ดีขึ้น และพร้อมที่จะเรียนรู้งานใหม่ ๆ อยู่ตลอดเวลา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-1160588904628761318?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-9337678394785680192007-05-12T22:06:00.001-07:002007-05-12T22:06:06.372-07:00ไม่ว่าคุณจะทำงานอะไรก็ตามความขัดแย้งย่อมจะเกิดขึ้นได้ทุกที่ ทุกเวลา และทุกเมื่อ และคงจะไม่มีใครหนีปัญหาความขัดแย้งได้ ซึ่งความขัดแย้งเป็นรูปแบบของพฤติกรรมในลักษณะหนึ่งที่เกิดขึ้นจากความคิดเห็น คำพูด และการกระทำที่ไม่ตรงกันหรือสอดคล้องกันระหว่างคนสองคนหรือมากกว่า ทั้งนี้เบื้องหลังของความขัดแย้งที่เกิดขึ้นอาจจะมาจากผลประโยชน์ที่ไม่ตรงกัน หรือความต้องการแสดงอำนาจ เมื่ออำนาจถูกริดรอนสิทธิ์ ก็จะเป็นเหตุจุดประกายให้คนเกิดความขัดแย้งขึ้น และเป็นที่แน่นอนว่า....ที่ใดมีความขัดแย้งเกิดขึ้น...ที่นั่นย่อมมีปัญหาอย่างแน่นอน ซึ่งปัญหาจะเกิดขึ้นในลักษณะที่แตกต่างกันไป ขอให้พิจารณาว่าคุณเคยประสบปัญหาดังต่อไปนี้หรือไม่<br />การไม่ให้ข้อมูลหรือความร่วมมือใดๆ หรือบางครั้งอาจเกิดการกั๊กข้อมูล กว่าจะได้เอกสารหรือข้อมูลต่าง ๆ ต้องใช้ระยะเวลานานมาก หรือไม่ได้เลย...คุณเคยไหมว่า คุณขอข้อมูลจากคนคนหนึ่งที่เค้าไม่ค่อยถูกชะตากับคุณ และกว่าจะได้ข้อมูลที่ต้องการจากคนคนนั้นปาเข้าไปสองหรือสามสัปดาห์<br />การกลั่นแกล้ง ใส่ร้าย การพูดจาเสียดสี ทำให้คนอื่นเข้าใจผิด หรือเกิดความคิดเชิงลบ (Negative Thinking) กับคน ๆนั้น โดยไม่ว่าเค้าจะทำ พูด หรือคิดอะไร คุณคิดกับเค้าในทางลบ และนำไปพูดต่อในทางลบเช่นเดียวกัน<br />การแสวงหาพรรคพวก พยายามสร้างเครือข่ายเพื่อให้ตนเองมีอำนาจและสามารถต่อรองกับคนที่ไม่ชอบหรือไม่พอใจได้ โดยจะเห็นได้จากการแบ่งเป็นก๊ก เป็นพวก และหากคนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันเริ่มมีทัศนคติที่ไม่เป็นตามเสียงส่วนใหญ่แล้วหล่ะก็...แน่นอนคน ๆ นั้นก็อาจถูกกลั่นแกล้ง เพราะเหตุว่าไม่ยอมคิดหรือทำอะไรคล้ายกัน<br />การสูญเสียคนดีมีฝีมือ ซึ่งปัญหาข้อนี้จะเป็นปัญหาที่สำคัญและองค์กรไม่ควรละเลย แต่กลับควรตระหนักและเห็นความสำคัญในเรื่องของการสูยเสียคนดีที่มีความรู้ ความสามารถ แต่กลับถูกกลั่นแกล้ง ใส่ร้าย โดยไม่สามารถทนต่อแรงอิทธิพลของการแบ่งก๊ก แบ่งเหล่าได้<br />มาถึงตรงนี้ ดิฉันอยากชี้ให้เห็นว่าความขัดแย้งเป็นสิ่งไม่ดี และควรหลีกเลี่ยงอย่างมาก พยายามอย่าให้เจ้าตัวความขัดแย้งเกิดขึ้นในองค์กรของคุณ.....การบริหารความขัดแย้ง (Conflict Management) เป็นการแสดงพฤติกรรมในรูปแบบหนึ่งของคนที่ต้องการให้เกิดการทำงานเป็นทีม ความพยายามในการประนีประนอม ชักจูงและจูงใจให้อีกฝ่ายหนึ่งซึ่งอาจเป็นเพียงแค่คน ๆ เดียว สองคน สามคน หรืออาจเป็นกลุ่มคนก็ย่อมได้มีความเข้าใจ ทัศนคติที่ดี เห็นชอบในผลประโยชน์ร่วมกัน.... ทุกฝ่าย ทุกกลุ่มได้รับความยุติกรรมร่วมกัน ความพยายามให้เกิดสถานการณ์ในรูปแบบของ "การประสานประโยชน์ร่วมกัน" หรือ Win - Win Situation<br />มีหลายต่อหลายองค์กรได้เล็งเห็นถึงความสำคัญของการบริหารความขัดแย้งในองค์กร ถึงขนาดใช้เป็นปัจจัยประเมินผลการทำงานปัจจัยหนึ่งในการวัดความสามารถ (Competency) ด้านการบริหารหรือจัดการงาน (Managerial Competency) ของพนักงานทั้งในระดับบริหาร (Executive Level) และระดับปฏิบัติการ (Non-Executive Level) ซึ่งดิฉันขอสรุปการบริหารความขัดแย้งที่เป็นปัจจัยหนึ่งในการประเมินความสามารถด้านการบริหารหรือการจัดการงาน โดยแบ่งเป็น 5 ระดับ ดังต่อไปนี้<br />ระดับ<br />ลักษณะพฤติกรรม<br />1(ต่ำกว่ามาตรฐานที่กำหนดอย่างมาก)<br />ไม่สนใจที่จะเข้าไปพูดคุยหรือไกล่เกลี่ยเมื่อเกิดความไม่เข้าใจหรือความขัดแย้งเกิดขึ้นของคนในกลุ่มหรือทีมงาน<br />ยืนยันความคิดเห็นของตนเองโดยไม่รับฟังความคิดเห็นของอีกฝ่ายหนึ่ง<br />ไม่สามารถตัดสินปัญหาหรือความขัดแย้งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น<br />ไม่พยายามอธิบาย หรือชี้แจงเหตุผลใด ๆ เมื่ออีกฝ่ายมีทัศนคติที่ไม่ดีเกิดขึ้นกับตนเอง<br />2(ต่ำกว่ามาตรฐาน ที่กำหนด)<br />หาโอกาสที่จะเข้าไปชี้แจงและแก้ไขความขัดแย้งที่เกิดขึ้นกับตนเอง แต่ไม่พยายามที่จะเข้าไปชี้แจงอีกครั้งหรือหลายๆ ครั้ง หากอีกฝ่ายยังยืนยันความคิดของตน<br />รับฟังสาเหตุของปัญหาหรือความขัดแย้งที่เกิดขึ้นของคนในกลุ่มหรือทีมงาน<br />ตัดสินปัญหาที่เกิดขึ้นบนพื้นฐานของข้อมูลมากกว่าอารมณ์และความรู้สึก<br />3(ตามมาตรฐาน ที่กำหนด)<br />พยายามหาโอกาสมากกว่าหนึ่งครั้งในการชี้แจงและไกล่เกลี่ยความขัดแย้งที่เกิดขึ้นกับตนเอง<br />รับฟัง และให้คำปรึกษาแนะนำในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นของคนในกลุ่มหรือทีมงาน<br />พยายามสอบถามและค้นหาข้อมูลต่าง ๆ เพื่อประกอบการตัดสินปัญหาที่เกิดขึ้น<br />ตัดสินปัญหาที่เกิดขึ้นบนพื้นฐานของเหตุผลและข้อมูลต่าง ๆ มากกว่าอารมณ์และความรู้สึก<br />4(สูง/เกินกว่ามาตรฐานที่กำหนด)<br />ชี้แจง อธิบายและยกตัวอย่างเหตุการณ์ต่าง ๆ เพื่อแก้ไขปัญหาความขัดแย้งที่เกิดขึ้นของคนในกลุ่มหรือทีมงาน<br />นำเสนอแนวทางเลือกหลาย ๆ ทางในการจัดการกับปัญหาหรือความขัดแย้งที่เกิดขึ้นของคนในกลุ่มหรือทีมงาน<br />พยายามหาคำพูดเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา หรือทำให้สถานการณ์ที่กำลังตึงเครียดดีขึ้น<br />5(สูง/เกินกว่ามาตรฐานที่กำหนดอย่างมาก)<br />ชี้แจง อธิบายและยกตัวอย่างเหตุการณ์ต่าง ๆ เพื่อแก้ไขปัญหาความขัดแย้งที่เกิดขึ้นของคนที่อยู่นอกกลุ่มหรือทีมงาน<br />นำเสนอและพิจารณาทางเลือกที่ดีที่สุดในการจัดการกับปัญหาหรือความขัดแย้งที่เกิดขึ้น<br />เป็นตัวอย่างที่ดีของหน่วยงานและ/หรือองค์กรในการบริหารความขัดแย้ง<br />จากพฤติกรรมต่าง ๆ ที่แบ่งเป็น 5 ระดับที่กล่าวถึง จะเห็นได้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดในการบริหารความขัดแย้งที่เกิดขึ้นไม่ว่ากับตนเองหรือกับบุคคลอื่นนั้นจะอยู่ที่ตัวคุณเอง การบริหารและควบคุมอารมณ์ของตนเอง หรือที่เรียกกันว่า EQ : Emotional Quotient ซึ่งเป็นการปล่อยว่าง ไม่นำปัญหาต่าง ๆ มาคิด การให้อภัย และไม่พยายามนินทาว่าร้ายผู้อื่น พยายามเห็นอกเห็นใจผู้อื่นอย่างจริงจัง และโดยเฉพาะการมองโลกในแง่ดี มองทางบวก (Positive Thinking) ไว้เสมอ เพียงเท่านี้คุณก็จะเป็นผู้หนึ่งที่สามารถบริหารและจัดการกับความขัดแย้งที่เกิดขึ้นได้ และสิ่งเหล่านี้จะส่งผลให้คุณทำงานอย่างมีความสุข<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-933767839478568019?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7284834630971807477.post-79539121062712129842007-05-12T21:48:00.000-07:002007-05-12T21:48:15.128-07:00ไม่ว่าคุณจะทำงานอะไรก็ตามความขัดแย้งย่อมจะเกิดขึ้นได้ทุกที่ ทุกเวลา และทุกเมื่อ และคงจะไม่มีใครหนีปัญหาความขัดแย้งได้ ซึ่งความขัดแย้งเป็นรูปแบบของพฤติกรรมในลักษณะหนึ่งที่เกิดขึ้นจากความคิดเห็น คำพูด และการกระทำที่ไม่ตรงกันหรือสอดคล้องกันระหว่างคนสองคนหรือมากกว่า ทั้งนี้เบื้องหลังของความขัดแย้งที่เกิดขึ้นอาจจะมาจากผลประโยชน์ที่ไม่ตรงกัน หรือความต้องการแสดงอำนาจ เมื่ออำนาจถูกริดรอนสิทธิ์ ก็จะเป็นเหตุจุดประกายให้คนเกิดความขัดแย้งขึ้น และเป็นที่แน่นอนว่า....ที่ใดมีความขัดแย้งเกิดขึ้น...ที่นั่นย่อมมีปัญหาอย่างแน่นอน ซึ่งปัญหาจะเกิดขึ้นในลักษณะที่แตกต่างกันไป ขอให้พิจารณาว่าคุณเคยประสบปัญหาดังต่อไปนี้หรือไม่<br />การไม่ให้ข้อมูลหรือความร่วมมือใดๆ หรือบางครั้งอาจเกิดการกั๊กข้อมูล กว่าจะได้เอกสารหรือข้อมูลต่าง ๆ ต้องใช้ระยะเวลานานมาก หรือไม่ได้เลย...คุณเคยไหมว่า คุณขอข้อมูลจากคนคนหนึ่งที่เค้าไม่ค่อยถูกชะตากับคุณ และกว่าจะได้ข้อมูลที่ต้องการจากคนคนนั้นปาเข้าไปสองหรือสามสัปดาห์<br />การกลั่นแกล้ง ใส่ร้าย การพูดจาเสียดสี ทำให้คนอื่นเข้าใจผิด หรือเกิดความคิดเชิงลบ (Negative Thinking) กับคน ๆนั้น โดยไม่ว่าเค้าจะทำ พูด หรือคิดอะไร คุณคิดกับเค้าในทางลบ และนำไปพูดต่อในทางลบเช่นเดียวกัน<br />การแสวงหาพรรคพวก พยายามสร้างเครือข่ายเพื่อให้ตนเองมีอำนาจและสามารถต่อรองกับคนที่ไม่ชอบหรือไม่พอใจได้ โดยจะเห็นได้จากการแบ่งเป็นก๊ก เป็นพวก และหากคนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันเริ่มมีทัศนคติที่ไม่เป็นตามเสียงส่วนใหญ่แล้วหล่ะก็...แน่นอนคน ๆ นั้นก็อาจถูกกลั่นแกล้ง เพราะเหตุว่าไม่ยอมคิดหรือทำอะไรคล้ายกัน<br />การสูญเสียคนดีมีฝีมือ ซึ่งปัญหาข้อนี้จะเป็นปัญหาที่สำคัญและองค์กรไม่ควรละเลย แต่กลับควรตระหนักและเห็นความสำคัญในเรื่องของการสูยเสียคนดีที่มีความรู้ ความสามารถ แต่กลับถูกกลั่นแกล้ง ใส่ร้าย โดยไม่สามารถทนต่อแรงอิทธิพลของการแบ่งก๊ก แบ่งเหล่าได้มาถึงตรงนี้ ดิฉันอยากชี้ให้เห็นว่าความขัดแย้งเป็นสิ่งไม่ดี และควรหลีกเลี่ยงอย่างมาก พยายามอย่าให้เจ้าตัวความขัดแย้งเกิดขึ้นในองค์กรของคุณ.....การบริหารความขัดแย้ง (Conflict Management) เป็นการแสดงพฤติกรรมในรูปแบบหนึ่งของคนที่ต้องการ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7284834630971807477-7953912106271212984?l=chpu.blogspot.com' alt='' /></div>chpu0008http://www.blogger.com/profile/13329211801676228611noreply@blogger.com0